ทหารที่คุ้มกันความปลอดภัยบนชานชาลามองดูเหล่าเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าหดหู่และตื่นตระหนกหวาดกลัวโผล่ออกมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก มีเพียงคนที่มีสายตาแหลมคมเท่านั้นถึงมองเห็นร่องรอยความดูถูกในแววตาของพวกเขา พวกเขาไม่ชอบพวกเด็กหนุ่มที่วิ่งหนีหางจุกตูดพวกนี้เลย คิดว่านี่เป็นการทำให้ทหารขายหน้า
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็คุ้นเคยแล้วเหมือนกัน แทบจะไม่มีนักเรียนใหม่คนไหนที่ไม่ได้แสดงท่าทีแบบนี้ มีเพียงไม่กี่คนซึ่งน้อยเอามากๆ ทำหน้าไม่ยอมศิโรราบ พอมาถึงที่นี่แล้วก็ฝืนข่มกลั้นความอัปยศอดสูในใจ กัดฟันเดินเข้าไปในป้อมปราการ ถ้าหากมีเด็กหนุ่มสักคนลงมาจากยานบินด้วยสีหน้าหยิ่งทระนงสิ นั่นถึงค่อยทำให้พวกเขาชำเลืองมองด้วยความตกตะลึง
เดิมทีพวกเขาคิดว่าฉากนี้ไม่มีวันโผล่ขึ้นมาตลอดกาล แต่ความเป็นจริงกลับพิสูจน์ว่าทุกอย่างต่างมีความเป็นไปได้
ในที่สุดประตูของยานบินแตรที่เจ็ดก็เปิดออก เหล่านักเรียนทหารใหม่ที่จัดเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วเดินลงจากยานบินด้วยสีหน้าตื่นเต้น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ถึงขนาดที่พูดคุยกันเสียงเบาอย่างใจกล้าอยู่บ้างว่าอาวุธบนตัวพวกเจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยคืออะไร การกระทำผิดปกติเช่นนี้ทำให้เจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยมองหน้ากันเองก่อนจะเริ่มสงสัยว่าคนของยานบินลำนี้เป็นนักเรียนทหารใหม่รุ่นนี้จริงๆ หรือเปล่า? หรือว่าเป็นนักท่องเที่ยวที่เข้ามาเยี่ยมชมป้อมปราการ?
แน่นอนว่าไม่มีทางเป็
