้พวกนักเรียนซาบซึ้งใจมาก
“วันทยหัตถ์!” เสียงแข็งแกร่งของพันเอกเทียนฟางดังออกมาจากด้านในยานบิน จากนั้นก็เห็นทหารตรงหน้าประตูยานรวมถึงภายในยานบินตรงจุดที่เหล่านักเรียนทหารใหม่มองไม่เห็น บรรดาทหารทุกคนเห็นเหล่านักเรียนใหม่วันทยหัตถ์ของลูกเสือด้วยสีหน้าเคร่งขรึมในหน้าจอ พวกเขาก็วันทยหัตถ์เฉพาะของสหพันธรัฐกลับไปด้วยขึงขังเช่นเดียวกัน!
“ขอบคุณครับ!”
การวันทยหัตถ์ที่เคร่งขรึมจริงจังแฝงไปด้วยความซาบซึ้งใจทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างตกตะลึง!
นักเรียนใหม่หลายคนของยานอีกลำที่ยังไม่ได้จากไปเห็นฉากนี้เข้าก็แสดงความตื่นตะลึงเช่นเดียวกัน แต่สีหน้าของพวกเขาก็ดำทะมึนลงอย่างรวดเร็ว เป็นนักเรียนทหารใหม่เหมือนกัน แต่ทำไมถึงปฏิบัติแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงล่ะ?
“นั่นเป็นนักเรียนใหม่ของที่ไหนเหรอครับ?” นักเรียนใหม่หนึ่งในนั้นเอ่ยถามทหารนำทางข้างกายด้วยความใจกล้า
“มาจากโดฮา” เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้ว ดังนั้นทหารนำทางจึงตอบกลับโดยไม่กังวลเลยสักนิดเดียว
“โดฮา? สถานที่ที่เรียกว่าเป็นแหล่งรวบรวมอัจฉริยะของสหพันธรัฐเหรอ?” นักเรียนใหม่กัดฟันกล่าว เพราะว่าพรสวรรค์ของคนพวกนั้นดีกว่าพวกเขาก็เลยปฏิบัติแตกต่างกันได้เหรอ? แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง….
เวลานี้พวกหลิงหลานไม่รู้เลยว่าเพราะการกระทำเหล่านี้ของพวกเขาได้ดึงดูดความเกลียดชังจากนักเรียนดาวอื่นๆ และพากันลอบวางแผนว่าจะสั่งสอนพวกเขาตอนอยู่ในโรงเรียนทห
