ารสักหน่อย…
…………..
ในศูนย์บัญชาการของป้อมปราการฉี่หยวน พลตรีจิ่งเริ่นผู้บัญชาการสูงสุดของป้อมปราการกำลังนั่งมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากที่แตรที่เจ็ดเทียบท่า จากนั้นก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ว่า “แปลกจริงๆ เทียนฟางไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้นนี่นา…”
ในตอนนี้เอง ประตูก็ถูกเปิดออกฉับพลัน ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าวไม่มีความเกรงใจเลยสักนิดเดียว หลังจากนั้นก็ทรุดตัวนั่งไขว่ห้างลงบนโซฟาตัวใหญ่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของพลตรีโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงภาพลักษณ์อะไรเลย
พลตรีจิ่งเริ่นอดไม่ไหวส่ายหน้ากล่าวว่า “เทียนฟาง รบกวนรักษาภาพลักษณ์ของนายสักนิดได้หรือเปล่า? ถึงยังไงนายก็เป็นหนึ่งในโปรเจคภาพลักษณ์ของทหารสหพันธรัฐเรานะ”
“ฉันไม่ได้อยากเป็นสักหน่อย!” พันเอกเทียนฟางพูดโดยไม่ยี่หระ ไม่สำรวมตัวเลยสักนิดเดียว
พลตรีจิ่งเริ่นคุ้นชินกับนิสัยของเพื่อนเก่าตัวเองก็ไม่พูดหัวย้ำข้อนี้อีก เขาชี้ไปที่หน้าจอเบื้องหน้าตัวเองซึ่งเป็นภาพที่ทั้งสองฝ่ายแสดงความเคารพกันก่อนจะเอ่ยถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หรือว่านายเกิดใจอ่อนที่หาได้ยากขึ้นมา?”
เทียนฟางเห็นภาพนั้นก็พลันเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นว่า “อย่าพูดเรื่องนี้เลย ไม่งั้นฉันคงหงุดหงิดตาย”
พลตรีจิ่งเริ่นตกใจรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เทียนฟางอดไม่ไหวเอามือขนาดใหญ่ปิดหน้าตัวเองและพูดว่า “ฉันไม่อยากพูดเรื่องน่าขายหน้านี้จริงๆ…”
เวลานี้เองเสียงกระจ่างใสหนึ่งดังมาจากตรงห
