รู้ว่า ช่วงเวลานี้ของทุกปีเป็นช่วงที่พวกเรายุ่งมากที่สุด นักเรียนทุกคนที่สอบเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งต่างถูกรับตรงนี้” ทหารหนุ่มอีกคนที่มียศร้อยตรีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่ยังเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ฉันเชื่อว่าตอนบ่ายเราจะยุ่งกว่านี้อีก วันนี้ยานบินที่รับนักเรียนใหม่ของดาวแต่ละดวงจะต้องมาที่นี่ทั้งหมด”
คำพูดของร้อยตรีทำให้ทหารคนอื่นๆ พยักหน้าติดต่อกัน พวกเขาทำงานในป้อมปราการอวกาศนี้มาสองสามปีแล้ว ดังนั้นจึงรู้สถานการณ์แบบนี้ดี
สิบตรีที่ชื่อเสี่ยวหลินคนนั้นได้ยินคำพูดนี้ก็กุมขมับร้องคร่ำครวญอย่างเกินจริงว่า “สวรรค์ ตอนบ่ายยังเยอะกว่านี้อีกเหรอ? ผมจะต้องเหนื่อยจนหน้าคว่ำแน่ๆ เลย”
ร้อยตรีเขกศีรษะของเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ หัวเราะหยันว่า “แค่นี้ก็เหนื่อยจนหน้าคว่ำแล้วเนี่ยนะ? เป็นคนไม่ได้เรื่องจริงๆ”
เสี่ยวหลินที่ได้รับการสั่งสอนรีบบรรยายจิตวิญญาณอันเด็ดเดี่ยวที่ไม่กลัวความยากลำบากไม่กลัวเหนื่อยของเขาให้หัวหน้าฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันที การโอ้อวดนี้ทำให้ที่ทำการเฝ้าระวังเกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าที่หลงเหลือจากตอนเช้าคล้ายกับค่อยๆ หายไปท่ามกลางเสียงหัวเราะ
ถึงแม้ว่าป้อมปราการจะมีเงื่อนไขในด้านต่างๆ ไม่เลว แต่ว่าเมื่อเทียบกับฐานที่มั่นแห่งอื่นๆ แล้ว การทำงานค่อนข้างจืดชืดซ้ำซาก โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังเหล่านี้ ทุกวันพวกเขาต้องเผชิญกับเขตอุกกาบาตหมื่นปีไม่เปลี่ยนแปลง จึ
