ูนย์กลางลูกเสือ เป็นแหล่งของอัจฉริยะที่โดดเด่นของสหพันธรัฐเรา หากไม่มีคนอย่างพันเอกเทียนฟาง พวกเขาจะปราบอัจฉริยะหัวกะทิเหล่านั้นได้เหรอ?” ร้อยโทตำหนิในความคิดตื้นเขินของเสี่ยวหลิน ถึงแม้ว่าช่วงหลายสิบปีมานี้จะไม่มีอัจฉริยะหัวกะทิออกมาจากในโดฮาจริงๆ แต่ว่าอย่าได้ดูถูกสถาบันลูกเสือเก่าแก่ที่มีเส้นสนกลในล้ำลึกไปตลอดกาล ไม่แน่ว่าอาจจะมีอัจฉริยะระดับปีศาจโผล่ออกมาสักคนก็ได้
………..
พันเอกเทียนฟางไม่รู้เรื่องการวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้จากการที่เขาปรากฏตัวขึ้นในที่ประจำการเฝ้าระวังเลย ตอนนี้เขาสละที่นั่งกัปตันแล้วและจ้องมองพวกนักเรียนใหม่ในห้องควบคุมหลักที่ทำงานยุ่งกันตรงหน้าจอเบื้องหน้าด้วยความกลัดกลุ้ม
ถึงแม้ว่าพวกนักเรียนจะเรียนรู้กันมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว แต่การควบคุมยานบินยังคงติดขัดอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด มีหลายครั้งที่ไม่สามารถควบคุมยานบินให้ไปยังพิกัดที่ป้อมปราการต้องการ ทำให้เจ้าหน้าที่นำทางของฝั่งตรงข้ามเริ่มไม่พอใจนิดหน่อยแล้ว
พันเอกเทียนฟางรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจะตายอยู่แล้ว เขารู้ว่าเจ้าหน้าที่ของป้อมปราการจะต้องกำลังพูดว่า พันเอกเทียนฟางเมาเหล้าอีกแล้วแน่นอน…ชื่อเสียงเรียงนามตลอดชีวิตของเขาคงต้องทิ้งไว้ตรงนี้เสียแล้ว แต่เขาไม่สามารถอธิบายเรื่องราวกับคนภายนอกเป็นอันขาด เพราะว่าเรื่องมันน่าอับอายยิ่งกว่า
พันเอกเทียนฟางเห็นหลิงหลานที่นั่งอยู่บนที่นั่งกัปตันยังคงทำหน้าสงบนิ่งราวกับไ
