ที่สุด ดังนั้นเขาจึงเป็นคนแรกที่ถูกนักเรียนโจมตีจนล้มลงกับพื้น
“ห้ามขยับ!” พวกนักเรียนพุ่งเข้ามาดั่งหมาป่าดุจพยัคฆ์ มือชูปืนเลเซอร์เล็งใส่เจ้าหน้าที่ที่กำลังจับตามองตรงหน้าจออยู่ เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนตะลึงงัน นิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นทันที ไม่กล้าขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว
ฉากที่เกิดขึ้นฉับพลันนี้รบกวนหัวหน้าที่กำลังรอหลินจงชิงรายงานอยู่ข้างในเช่นกัน เขาเห็นดังนั้นก็ชี้ไปที่หลินจงชิงด้วยสีหน้าเดือดดาล ตวาดว่า “พวกแกเป็นใคร? ใครใช้ให้พวกแกเข้ามาก่อความวุ่นวายแบบนี้?”
หลินจงชิงเดินเข้าไปหาทันทีก่อนจะกล่าวเสียงสูงว่า “กัปตันสั่งว่านับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเราจะเข้าควบคุมที่นี่”
“เหลวไหล ทำไมฉันไม่รู้เลย?” หัวหน้าผู้คุ้มกันไม่เชื่อโดยเด็ดขาด ถ้าหากกัปตันออกคำสั่งเข้าควบคุมจริงๆ จะต้องแจ้งเขาแน่นอน
“กัปตันของผมบอกกับผมเท่านั้น คุณย่อมไม่รู้อยู่แล้ว” ตอนนี้หลินจงชิงเดินเข้ามาจนอยู่ห่างจากหัวหน้าผู้คุ้มกันประมาณสามเมตรแล้ว พอเขาได้ยินคำถามของผู้คุ้มกันก็อดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้
“แกเป็นใครกันแน่? คนของหน่วยไหน?” หัวหน้าผู้คุ้มกันโมโหแล้ว เขาเป็นคนสนิทของกัปตัน กัปตันไม่มีทางมอบห้องควบคุมหลักให้คนอื่นมั่วซั่วโดยที่ไม่ได้แจ้งเขาก่อนแน่นอน
หัวหน้าผู้คุ้มกันสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีราวกับนึกอะไรบางอย่างออก “หรือว่าพวกแกอยากยึดอำนาจ? ไม่ถูกสิ ทำไมฉันไม่รู้จักแกเลยล่ะ? แกเป็นใครกันแน่?”
