แข้งถ่วงขาทีม ก็ได้แต่กัดฟันเข้าร่วมด้วย
ในที่สุดความคิดเห็นของทีมก็รวมกันเป็นหนึ่ง ในขณะเดียวกัน เวลานี้ทีมของหลิงหลานได้หายไปในทางเดินด้านหน้าแล้ว พี่สามรีบให้เหล่าลูกทีมเร่งฝีเท้าตามไป ถ้าเกิดถูกอีกฝ่ายสลัดทิ้ง ถึงพวกเขาอยากเข้าร่วมก็หาโอกาสไม่ได้แล้ว
พี่สามนำหน้าไป ในตอนที่กำลังรีบเร่งเดินทางอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นเยียบหนึ่งดังมาที่ข้างหูเขา เสียงนี้ได้ยินแล้วทำให้เขารู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง “ในเมื่อพวกนายสนใจ งั้นก็ตามมาเถอะ!”
ฝีเท้าของพี่สามพลันหยุดชะงัก สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เนื่องจากฟังออกแล้วว่าเสียงนี้ก็คือเสียงของคนที่ถูกเรียกว่าลูกพี่หลานคนนั้นนี่เอง
ลูกทีมงุนงงอยู่บ้างเนื่องจากเขาหยุดก้าวเท้ากะทันหัน และก็ได้ยินพี่สามกล่าวเสียงเบาว่า “เกาจิ้นอวิ๋น ฝากเนื้อฝากตัวด้วย”
“หลิงหลาน ยินดีต้อนรับสู่ทีมนะ!” เสียงเย็นเยียบตอบกลับอย่างรวดเร็ว เขาเป็นลูกพี่หลานตามที่คาดไว้จริงๆ
“ลูกพี่ นายพึมพำอะไรกับตัวเองน่ะ?” ลูกทีมเห็นการกระทำแปลกประหลาดเช่นนี้ของเกาจิ้นอวิ๋นก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างหนาวสั่น ลูกทีมหนึ่งในนั้นอดเอ่ยปากถามไม่ได้
เกาจิ้นอวิ๋นไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่พูดว่า “รีบไปข้างหน้า!”
“เอ่อ? เคลื่อนไหวมากไปจะถูกพวกเขาสังเกตเห็นนะ” มีลูกทีมคนหนึ่งเอ่ยด้วยความกังวล
“พวกเขาสังเกตเห็นพวกเรานานแล้ว เมื่อตะกี้นี้พวกเขาก็เชิญเราเข้าร่วมทีมด้วย” เกาจิ้นอวิ๋นค่อยอธิบายว่าทำไมเขาถึงพึ
