มพำกับตัวเอง
“ยังไม่รีบไปอีก เลิกพูดมากได้แล้ว!” เกาจิ้นอวิ๋นเอ่ยอย่างหงุดหงิด ลูกพี่หลานคนนั้นมีความสามารถส่งเสียงทางไกล นี่เป็นความสามารถอะไรกันแน่? หรือว่าเป็นการกลายพันธุ์ทางจิตอย่างหนึ่ง?
“…” คำพูดของเกาจิ้นอวิ๋นทำให้ทุกคนเงียบไป ไม่นึกเลยว่าพวกเขาติดตามอย่างระมัดระวังขนาดนี้ กลับถูกอีกฝ่ายสังเกตเห็นนานแล้ว แบบนี้คิดดูแล้ว ถ้าหากตอนนั้นพวกเขาตัดสินใจกลับไปบอกความลับ เกรงว่าอาจจะเจอการโจมตีอย่างไร้ความปรานีของอีกฝ่าย ก่อนจะถูกขังเข้าไปอยู่ในห้องดำเล็กๆ รอคอยผลสรุปในตอนสุดท้ายเหมือนกับลูกเรือเหล่านั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหล่าลูกทีมก็อดมองไปที่เกาจิ้นอวิ๋นด้วยความซาบซึ้งใจไม่ได้ ยืนยันอีกครั้งแล้วว่า การเดินตามพี่สามเป็นสิ่งที่ถูกต้องอย่างที่คิดไว้จริงๆ
เกาจิ้นอวิ๋นที่กำลังหงุดหงิดนึกไม่ถึงเลยว่า ลูกทีมของเขาจะเชื่อมั่นในตัวเขาเพิ่มมากขึ้นอีกครั้งเพราะสาเหตุนี้ ถึงขนาดที่ในใจตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าเกาจิ้นอวิ๋นตัดสินทำอะไร พวกเขาก็จะเห็นด้วยอย่างไม่มีเงื่อนไข นี่ทำให้เขาได้รับลูกทีมกลุ่มหนึ่งที่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และเพราะเรื่องนี้เอง พวกเขาจึงแสดงผลงานได้อย่างโดดเด่นในอนาคต ยึดครองตำแหน่งกำลังหลักกลุ่มสองของหลิงหลานไว้อย่างมั่นคง…
……….
“ลูกพี่ ฉันทำได้ไม่เลวเลยใช่มะ!” เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงความคิดขอคำชมจากหลิงหลานด้วยความภาคภูมิใจ เนื่องจากเมื่อสักครู่นี้ เขาใช้เทคโนโลยีชั้นสูง
