ของมิติการเรียนรู้สร้างเสียงของหลิงหลานเป็นคลื่นเสียงความถี่สูงที่มีรหัส มีเพียงคนที่กำหนดไว้โดยเฉพาะเท่านั้นถึงจะสามารถรับเสียงได้สำเร็จ
หลิงหลานเอ่ยอย่างลวกๆ ว่า “ไม่เลวเลยจริงๆ! เสี่ยวซื่อ พยายามต่อไปนะ!” ถึงแม้ว่าในใจหลิงหลานคิดว่าเสี่ยวซื่อทำเกินความจำเป็น ไม่จำเป็นต้องทำให้ซับซ้อนขนาดนี้เลย แค่ใช้ระบบเสียงตามสายของที่นี่ส่งเสียงของเธอไปยังจุดที่กำหนดก็พอแล้ว ต่อให้ถูกคนอื่นได้ยินเข้าแล้วเป็นยังไง? อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีทางทำลายความกระตือรือร้นของเสี่ยวซื่ออยู่แล้ว ในเมื่อเสี่ยวซื่อมีความสนใจจะไปทำก็ให้เขาไปทำ ขอเพียงเขาไม่รังเกียจความลำบาก
“แต่อย่าลืมอำพรางพวกเราเอาไว้นะ จะให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเราไม่ได้เด็ดขาด!” หลิงหลานกำชับด้วยความไม่ไว้วางใจ กลัวว่าเสี่ยวซื่อจะเล่นเลยเถิดไปจนลืมภารกิจหลักของเขา สาเหตุที่ตลอดทางราบรื่นเช่นนี้ กำจัดผู้คุ้มกันมากมายขนาดนั้นโดยไม่ถูกห้องควบคุมสังเกตเห็นได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเสี่ยวซื่อสร้างภาพปลอมเอาไว้ ทำให้ภาพที่ฝ่ายตรงข้ามเห็นคือภาพที่ทุกอย่างเป็นปกติ
“รู้แล้วน่า ลูกพี่!” เสี่ยวซื่อตอบกลับด้วยความไม่พอใจมากๆ เขาจะทำความผิดพลาดระดับต่ำแบบนี้ได้เหรอ? ทำไมลูกพี่ไม่สนใจคำพูดเขามาตลอดเลยล่ะ? เขาเป็นเทพของโลกเสมือนจริงนะ ต่อให้เขานอนหลับ เขาก็สามารถรับประกันได้ว่าเขาจัดการ Case เล็กๆ แบบนี้ได้ไม่มีวันพลาด…
ไม่พูดถึงเสี่ยวซื่อที่อ
