นก็เลือดร้อนขึ้นมา นับตั้งแต่จบการต่อสู้ประจัญบาน พวกเขาก็ไม่ได้สัมผัสเหตุการณ์ที่เลือดร้อนเช่นนี้อีกเลย ทำให้พวกเขาคิดถึงอย่างหาใดเปรียบ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่มีความรู้สึกดีๆ อะไรต่อกัปตันรวมถึงพวกลูกเรือของยานบินลำนี้เลย ถึงขนาดที่พูดได้ว่า เกลียดชังอย่างมาก ดังนั้นถ้าหากได้ต่อสู้อย่างรุนแรงดุเดือดกับพวกลูกเรือสักยก พวกเขาก็ยินดียอมรับความยากลำบากยอมเจ็บปวดทรมาน
เวลานี้อู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยต่างยึดตำแหน่งกันคนละมุม ข้างกายพวกเขาก็มีคนรวมกลุ่มกันไม่น้อย เมื่อพวกเขาเห็นหลิงหลานมาก็พยักหน้าอย่างเงียบกริบ ส่งสัญญาณลับๆ ว่าพวกเขาเตรียมการเรียบร้อยแล้ว
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีอะไร หากแต่เดินกลับไปนั่งลงบนที่นั่งของเธอ ในขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งลง “ดูการแสดงกันก่อนเถอะ!”
ในตอนที่ทุกคนกำลังนั่งลงอย่างงุนงงนั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องดังออกมาจากฝั่งห้องอาหาร รวมถึงเสียงเกรี้ยวกราดของเหล่าลูกเรือ จากนั้นก็เห็นนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือคนหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ตะโกนด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีว่า “ลั่วล่างลงมือแล้ว!”
การลงมือของลั่วล่างหมายความว่าเป็นการตัดสินใจของหลิงหลาน ราชาไร้มงกุฎของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เขาไม่ได้ก้มหัวให้ฝ่ายตรงข้าม หากแต่ยินดีต่อสู้อย่างห้าวหาญเหมือนกับการต่อสู้ประจัญบานในตอนนั้น ต่อให้ต้องพ่ายแพ้ยับเยินก็จะไม่ก้มหัวเด็ดขาด
ท
