เหล่านักเรียนที่มีพรสวรรค์เป็นลูกรักพระเจ้าเหมือนกันวิ่งเข้าไปทักทายเอง
พวกเขาเห็นชัดเจนมากว่าสีหน้าของนักเรียนเหล่านี้ไม่มีการฝืนใจเลย มันคือความเต็มใจ เมื่อพวกเขากลับมายังที่นั่งของตัวเองก็เห็นได้ชัดว่ารอยยิ้มบนใบหน้าสว่างไสวมากขึ้น น้ำเสียงพูดคุยกันก็ยิ่งดูเปิดเผยเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าความมั่นใจของพวกเขาก็เพิ่มสูงขึ้นหลังจากกลับมาจากการทักทาย
ปฏิกิริยาตอบสนองที่ผิดปกตินี้ทำให้เหล่านักเรียนที่ไม่รู้จักหลิงหลานเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมา กอปรกับท่าทีแต่เดิมของหลิงหลานที่ดูราบเรียบเย็นชา ปล่อยกลิ่นอายหนาวยะเยือก ทำหน้าเหมือนบอกว่าคนนอกอย่าเข้ามารบกวน ดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่คบหาได้ง่ายขนาดนั้น
ทีมของอู่จย่งกับทีมของหลี่อิงเจี๋ยแทบจะปรากฏตัวตามกันมาติดๆ เดิมทีพวกเขาดูเหมือนขัดแย้งกัน แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องโถงก็สังเกตเห็นหลิงหลานนั่งอยู่ในนั้น สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อเทียบกับหลี่อิงเจี๋ยที่ทำหน้าทะมึนขมวดคิ้วแล้ว อู่จย่งกลับเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจแกมยินดีเล็กน้อย เขาร้องทักทายเสียงสูงว่า “ลูกพี่หลาน!”
เสียงนี้แทบจะทำให้ทุกคนได้ยิน และก็ทำให้สีหน้าของคนที่หวาดกลัวหลิงหลานในตอนแรกเปลี่ยนไปเล็กน้อย ‘ลูกพี่หลาน’ สามคำนี้บ่งบอกอะไรได้มากมาย ความแข็งแกร่ง ฝีมือและก็มีความเป็นไปได้ว่าจะนำความกดดันมาให้พวกเขา!
นักเรียนที่สามารถสอบเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งได้ย่
