หมดไม่ได้เป็นอันขาด” หลิงหลานตักเตือน
“เข้าใจแล้ว ลูกพี่!” ทั้งห้าคนผงกศีรษะด้วยความเคารพ พวกเขารู้ดีว่าหลิงหลานทำเพื่อให้พวกเขาได้ดีทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลงมือสร้างสถานการณ์มาสั่งสอนพวกเขาด้วยตัวเอง
หลิงหลานกวาดตามองพวกเขาแวบหนึ่งด้วยความพึงพอใจ หลังจากนั้นก็พูดว่า “ในเมื่อทุกคนมาถึงแล้ว งั้นเราก็ไปที่จุดลงทะเบียนเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งกันเถอะ” เธอเดินขึ้นหน้าทันที แต่เมื่อเดินไปไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเซี่ยอี๋ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยปากตะโกนว่า “ลูกพี่หลาน กรุณารอสักครู่!”
หลิงหลานหันตัวกลับมาพลางเลิกคิ้วขึ้น “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
เซี่ยอี๋สูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง ผ่อนคลายอารมณ์ตึงเครียดของตัวเองแล้วค่อยเอ่ยปากพูดว่า “ใช่ ฉันอยากบอกลูกพี่หลานเรื่องคำตอบที่นายถามฉันเมื่อสามเดือนก่อน”
หลิงหลานได้ยินคำกล่าวก็เอามือสองข้ามกอดอก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยความสนใจว่า “อ้อ?”
สายตาของหลิงหลานทำให้หัวใจของเซี่ยอี๋หดเกร็ง ความกล้าที่สร้างขึ้นมาแต่เดิมแทบจะรั่วไหลออกไปอีกครั้ง เขากำหมัดแน่น ให้กำลังใจตัวเองอย่างลับๆ ‘อย่าตื่นเต้น ต้องพูดออกมาให้ได้ จะเป็นหรือตายก็ดูที่การต่อสู้วันนี้เนี่ยแหละ’
เขาสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งอีกครั้ง หลังจากนั้นค่อยพูดว่า “ด้านพลังรบในทีม ฉันสู้หัวหน้ากับลั่วล่างไม่ได้จริงๆ ด้านการวางแผนกลยุทธ์ก็เทียบกับเสนาธิการไม่ได้เลย ด้านความละเอียดรอบคอบ ฉันก็สู้หลินจงชิ
