าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกหรือว่ากลิ่นอายบนตัวต่างก็ไม่เหมือนกันอยู่บ้าง การพูดคุยปฏิสัมพันธ์กันในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่เพียงพอให้หลิงหลานมองข้ามความแตกต่างจุดนี้ไป นอกจากนี้เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ใช่เด็กสาวที่เปิดใจง่ายๆ ด้วย
“โลกที่ไม่รู้จักดวงนั้นมีเรื่องราวที่น่าอัศจรรย์มากอยู่เยอะแยะเลยใช่ไหมครับ?” ถึงแม้จะไม่ได้เรียกคำว่าพ่อออกมาแต่หลิงหลานก็ทนเห็นหลิงเซียวตกอยู่ในสภาพอึดอัดใจไม่ได้ ดังนั้นก็เลยเอ่ยปากถามขึ้นมา
คำถามของหลิงหลานทำให้แววตาของหลิงเซียวเปล่งประกายฉับพลัน แววตาที่เดิมทียังมีความหดหู่ใจเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขาเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “ใช่แล้ว ถึงแม้ว่าเทคโนโลยีของที่นั่นจะล้าหลัง แต่ทรัพยากรสินแร่กลับอุดมสมบูรณ์มากๆ มีวัตถุดิบมากมายที่สหพันธรัฐขาดแคลนมาก แต่ว่าพวกเธออย่าพูดเรื่องพวกนี้ออกไปนะ ฉันไม่ได้บอกคนอื่นเลย…”
เมื่อเห็นหลิงเซียวเล่าเรื่องโลกที่ไม่รู้จักให้หลิงหลานฟังทีละเล็กทีละน้อยอย่างมีชีวิตชีวา รอยยิ้มจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลานลั่วเฟิ่ง หลิงเซียวกับหลิงหลานคือสองคนที่เธอรักมากที่สุด เธอย่อมอยากให้ทั้งสองคนสนิทสนมกลมเกลียวกัน เวลานี้หลานลั่วเฟิ่งลืมไปแล้วว่าเธอต้องโกรธเคืองหลิงเซียวอยู่
ตอนนี้หลิงหลานกลับนึกเสียใจนิดหน่อยว่าทำไมเธอต้องยกหัวข้อสนทนานี้ขึ้นมาด้วย เธอไม่นึกเลยว่าหลิงเซียวจะเป็นคนพูดมาก แค่เอ่ยปากก็พูดไม่หยุดแล้ว นี่ทำให้เส้นเลือดบนหน้
