ายของหลิงหลานได้รับบาดเจ็บไม่หายดี พลาดโอกาสเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งไป ฉันก็สูญเสียการควบคุมไป เดิมทีฉันแค่ไม่อยากให้ลูกของฉันผิดหวัง เธอทำได้ยอดเยี่ยมมากขนาดนั้นในสถาบันลูกเสือ คงอยากเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแน่ๆ…ฉันมั่นใจมากเกินไปแล้ว” หลิงเซียวกอดหลานลั่วเฟิ่งไว้แน่นๆ เอ่ยขอโทษซ้ำๆ “ความผิดพลาดแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ฉันได้แต่พยายามชดเชยอย่างสุดความสามารถเท่านั้น ไม่ใช่ว่าปฏิเสธไม่ได้ แต่ความเสี่ยงของหลิงหลานไม่ได้น้อยไปกว่าเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งเลย!”
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินว่ามีความเสี่ยงก็ใจเย็นลง หลิงเซียวเห็นดังนั้นก็รีบอธิบายสาเหตุให้เธอฟังว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนี้
หลิงเซียวอยู่ฝ่ายของจอมพล มีระดับสูงของกองทัพมากมายที่ไม่ได้ยอมอยู่ใต้จอมพล ในหมู่นายพลทั้งเก้าก็มีสี่คนที่แยกไปอยู่ฝ่ายอิทธิพลอื่นๆ ยังมีนายพลอีกสองที่รักษาความกลางไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่ายอิทธิพลต่างๆ ต่อสู้ขัดแย้งกันเอง ไม่ปรองดองสามัคคีกันเลย จอมพลก็คงไม่มีทางนั่งตำแหน่งจอมพลที่หนึ่งได้อย่างมั่นคงมาหลายสิบปีหรอก
ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ เมื่อลมพัดใบหญ้าไหว ถ้าโดนฝ่ายตรงข้ามหาข้ออ้างมาโจมตีจอมพลได้ จอมพลก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะนั่งตำแหน่งได้อย่างมั่นคงต่อไปเช่นกัน หลิงเซียวจำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ ควรทราบไว้ว่าจอมพลเป็นคนลงแรงอย่างมากในการฝากฝังให้หลิงหลานเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง
แต่ถ้าเกิดสุดท้ายหลิงห
