บ “ฉันจำได้”
“คำสาบานข้อที่สี่ที่คุณรับปากในตอนนั้นคืออะไร?” หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยถามอย่างเย็นชา เวลานี้เธอดูมีกลิ่นอายของทหารอยู่เล็กน้อย
“หลังจากแต่งงานแล้ว จะต้องทำให้ภรรยามีความสุขดีใจตลอดไป จะไม่ทำให้ภรรยาโมโหเป็นอันขาด ถ้าหากผิดคำพูดก็ให้ภรรยาลงโทษตามใจชอบ” หลิงเซียวความจำเป็นเลิศ อ้าปากกล่าวคำสาบานข้อที่สี่ออกมา
“หลิงเซียว ตอนนี้ฉันไม่มีความสุขมากๆ ไม่ดีใจมากๆ ฉันโกรธมาก โกรธเอามากๆ คุณว่าฉันควรจะทำยังไงดี?” หลานลั่วเฟิ่งกัดฟันกล่าวออกมาทีละคำ
“ฉันรู้ ลั่วเฟิ่ง เธอว่ามาเลย จะลงโทษฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้น” หลิงเซียวยิ้มเจื่อน เขาไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาทำตามคำสาบานตอนนั้นไม่ได้จริงๆ ไม่เพียงไปรบในช่วงเวลาที่เพิ่งแต่งงานทำให้หลานลั่วเฟิ่งวิตกกังวลแล้ว เขายังหายสาบสูญไปสิบเจ็ดปีเพราะเหตุนี้อีก ทำให้หลานลั่วเฟิ่งต้องประคับประคองบ้านหลังนี้ไว้ด้วยตัวคนเดียวมาอย่างยากลำบาก กระทั่งพอเขากลับมาก็ก่อเรื่องวุ่นวายทำให้หลานลั่วเฟิ่งโมโหเดือดดาล เขาควรได้รับการลงโทษจริงๆ นั่นแหละ
“ฉันตัดสินใจแล้ว ก่อนหน้าที่หลิงหลานจะกลับมาเป็นลูกสาว ฉันไม่อนุญาตให้คุณเข้าห้องฉันแม้แต่ก้าวเดียว…” หลานลั่วเฟิ่งทิ้งท้ายคำพูดประโยคนี้ไว้ก็เปิดประตูห้องจากไปโดยไม่มองหลิงเซียวเลยสักนิด
หลิงเซียวถูกทิ้งจนตะลึงงันไป จากนั้นเขาก็ตะโกนด้วยความแตกตื่นว่า “ลั่วเฟิ่ง อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะ พวกเรามาปรึกษากันดีๆ เถอะ…
