” เขารีบไล่ตามไป พยายามทำให้หลานลั่วเฟิ่งเก็บคำพูดโหดเหี้ยมเมื่อสักครู่นี้กลับไป
บทลงโทษของหลานลั่วเฟิ่งโหดร้ายมากเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่านี่ต้องการให้เขาเป็นพระไปอีกหกปีหรอกเหรอ? ถึงแม้ว่าเขาจะทำมาแล้วสิบเจ็ดปี แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้เห็นเนื้อเลย เขาย่อมอดทนได้อยู่แล้ว ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน ทุกวันเห็นเนื้อที่ชอบกินล่อลวงอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ยอมให้เขากิน นี่ย่อมเป็นการลงโทษและทรมานทางใจอย่างหนึ่งแน่นอน…
หลิงหลานเห็นหลานลั่วเฟิ่งพุ่งกลับมาอย่างขุ่นเคือง ไม่สนใจหลิงเซียวที่ไล่ตามหลังมา เธอก็รู้ว่าสถานการณ์น่าจะย่ำแย่เล็กน้อย
เมื่อหลิงเซียวมาถึงห้องอาหาร อารมณ์ที่เดิมทียังตื่นตระหนกลนลานอยู่บ้างก็หายไปอย่างเงียบเชียบ แทนที่ด้วยความอ่อนโยนและสุขุม อย่างไรก็ตาม หลิงหลานยังคงสัมผัสได้ถึงร่องรอยความกระอักกระอ่วนที่หลงเหลืออยู่ภายในใจเขาได้อย่างชัดเจนมาก ดูท่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลานลั่วเฟิ่งที่โทสะพวยพุ่งนั้น หลิงเซียวก็ทำอะไรไม่ได้เช่นเดียวกัน
ความโกรธของหลานลั่วเฟิ่งชัดเจนมากเกินไปจริงๆ เหอซวี่หยางไม่กล้าอ้อยอิ่งอยู่นาน เขารีบทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็วก่อนจะหาข้ออ้างออกไปจากห้องอาหาร หลิงหลานส่งสายตาบอกหลิงฉินให้ตามไปส่ง ความจริงแล้วก็เพื่อให้แน่ใจว่ารอบๆ บริเวณไม่มีคนอื่นอีก เนื่องจากต่อไปเป็นการสนทนาของพวกเขาทั้งครอบครัว มันมีความสำคัญมากเกินไปจริงๆ ไม่อาจให้ใครรู้ได้
ถึงแม้ว่าหลิงเซียวจะทานอาการเช้
