าๆ ธรรมดาอยู่ เมื่อเห็นฉากนี้ กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็อดกระตุกขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ สองคนนี้เก็บอาการกันหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?
หลิงหลานพลันนึกได้ว่าแม่ของเธอเป็นผู้หญิงเกือบอายุสี่สิบที่หิวกระหายเลยอดมองไปที่หลิงเซียวด้วยความเห็นใจไม่ได้ หวังว่าเขาจะไม่ได้ถูกมารดาที่เหมือนเสือเหมือนหมาป่าคนนี้รีดจนน้ำหมดตัวหรอกนะ
บางทีสายตาเห็นใจของหลิงหลานอาจจะชัดเจนมากเกินไป ดวงหน้าหล่อเหลาของหลิงเซียวจึงแดงขึ้นมา ทำให้หลิงหลานประหลาดใจมาก ไม่นึกเลยว่าพ่อที่อายุสี่สิบกว่าของเธอจะหน้าบางขนาดนี้…
“มองอะไร?” หลานลั่วเฟิ่งนั่งลงไปพลาง เขกศีรษะของหลิงหลานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระดากอายไปพลาง ลอบต่อว่าที่สายตาของหลิงหลานดูประหลาดมากเกินไป
“เปล่าซะหน่อย!” หลิงหลานเอ่ยด้วยสีหน้าเฉยเมย ดวงหน้าเคร่งขรึมเย็นชาไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ทำให้หลานลั่วเฟิ่งเกือบคิดว่าตัวเองกินปูนร้อนท้องถึงได้เห็นอะไรก็ผิดปกติไปหมด
อย่างไรเสียหลิงเซียวก็เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ ประสาทสัมผัสของเขาดีเยี่ยมมาก การตบตาของหลิงหลานย่อมหลอกเขาไม่ได้ เขากระแอมไอด้วยความกระอักกระอ่วนแล้วก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาว่า “ใช่แล้ว หลิงหลาน ฉันลืมบอกข่าวดีให้เธอฟังเลย!”
หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้น ไม่รู้ว่าข่าวดีของหลิงเซียวหมายถึงอะไร
“เธอได้รับการรับรองให้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งของสหพันธรัฐโดยตรงแล้วนะ อีกไม่กี่วันจดหมายตอบรับเข้าศึกษาก็
