สี่ยวซื่อ ใช้ความสามารถของโลกเสมือนจริงจะต้องทำให้หลิงเซียวชื่อเสียงป่นปี้ได้แน่นอน
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติกำหมัดชูขึ้นสูงตามความคิดของหลิงหลาน ทำท่าสาบานว่าจะร่วมสู้ไปกับลูกพี่ของตัวเอง ทว่าเขานอนคว่ำอยู่บนพื้นร้องไห้ในสถานที่ที่หลิงหลานมองไม่เห็น ‘โฮๆๆ ฉันไม่นึกเลยว่าพ่อจะกลายเป็นเฉินซื่อเหม่ยไปแล้ว…’
ท่าทีเย็นชาอย่างยิ่งยวดของหลิงหลานทำให้หลิงเซียวหายใจไม่ออก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าลูกชายของเขาคนนี้เยือกเย็นเป็นผู้ใหญ่ได้น่าหงุดหงิดอยู่บ้าง เขาไม่ควรดีอกดีใจมากให้หลานลั่วเฟิ่งออกมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวหรือไง? คำพูดสุภาพแบบนี้เห็นเขาเป็นคนแปลกหน้าจริงๆ ไม่สิ คนแปลกหน้ายังดีกว่านี้นิดหน่อย ความเย็นชาในสายตาของเด็กคนนั้นบ่งบอกว่าเห็นเขาเป็นศัตรูระดับสูงสุดโดยสิ้นเชิง
หลิงเซียวรู้ดีว่าหลิงหลานต้องรู้แล้วว่าเขาคือใครแน่นอน เพราะว่าตอนแรกที่เจอหน้ากัน เขาเห็นความตื่นเต้นในแววตาของหลิงหลาน อย่างไรก็ตามความตื่นเต้นนี้ถูกหลิงหลานสะกดกลั้นลงไปอย่างรวดเร็ว เขาใจเย็นลงแล้วก็เริ่มตั้งป้อมทีละขั้น ไม่คิดจะยอมรับพ่ออย่างเขาคนนี้เลย การรับรู้นี้ทำให้หลิงเซียวจุกอกจนแทบจะกระอักเลือด
“หลิงหลาน ฉันคือหลิงเซียว พ่อของเธอไง!” ในที่สุดหลิงเซียวก็อดทนไม่ไหวแล้ว เขากัดฟันกล่าวออกมาทีละคำ เขาแค่อยากกลับบ้านอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว กอดภรรยาอย่างสบายใจ มีลูกมาปรนนิบัติ มันยากขนาดนี
