ูกเป็นยังไงบ้าง? ลูกได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”
หลิงหลานใช้เคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายโคจรภายในร่างกาย หน้าอกที่เดิมทีอึดอัดก็โล่งสบายทันใด นี่เป็นเพราะหลิงเซียวแค่อยากจะสั่งสอนหลิงหลานเท่านั้น ไม่ได้อยากให้เธอได้รับบาดเจ็บ หลิงเซียวยังคงจดจำได้มั่นว่าร่างกายของหลิงหลานได้รับบาดเจ็บอยู่เลยไม่กล้าใช้แรงมากเกินไป
เมื่อเห็นหลานลั่วเฟิ่งทำท่าจะร้องไห้ หลิงหลานก็ได้แต่เอ่ยปลอบโยนเธอว่า “แม่ครับ ผมไม่เป็นไร!”
เมื่อเห็นลูกรักของตัวเองไม่เป็นไร หลานลั่วเฟิ่งก็คิดจะไปหาตัวการที่เกือบจะทำร้ายลูกสาว เธอเปลี่ยนร่างเป็นอสูรมารดาที่ปกป้องลูกน้อยทันที ก่อนจะพุ่งไปยังตรงหน้าหลิงเซียวด้วยสีหน้าดุดัน จากนั้นก็จิ้มหน้าอกของหลิงเซียวแรงๆ พลางด่าทอว่า “หลิงเซียว คุณมันสารเลว คุณกล้ารังแกลูกฉันเหรอ? คุณคิดว่ารังแกฉันง่ายขนาดนั้นจริงๆ หรือไง?” เธอกล่าวจบก็ม้วนแขนเสื้อตัวเอง แล้วใช้กำปั้นสองข้างทุบหลิงเซียวราวกับตีกลองด้วยความโกรธเกรี้ยว
หลิงเซียวเห็นดังนั้นก็ได้แต่หลบหนีอย่างสุดชีวิต ขอโทษและขอร้องให้ยกโทษให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลานี้เขาไม่มีบุคลิกของนายพลและผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเลยสักนิดเดียว
หลิงหลานอดหน้ากระตุกไม่ได้ เธอแหงนหน้ามองดูโคมไฟระย้าอันใหญ่ที่ห้อยลงมาจากกลางอากาศ ครุ่นคิดว่าเธอหายไปจากตรงนี้ แสดงท่าทีไม่รู้จักสามีภรรยาคู่นี้ได้หรือเปล่า?
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติของหลิงหลานอ้าปากกว้างด้วยความตกต
