ไม่ได้ หลิงเซียวคนนี้ทำทุกวิถีทางเพื่อเป้าหมายจริงๆ แต่ว่าเขาชอบ เพราะว่าเหตุผลนี้เปิดเผยและยึดมั่นในคุณธรรมมากพอ
“ในเมื่อเป็นแบบนี้เธอก็ไม่จำเป็นต่องไปทำแผนการอบรมสั่งสอนนี้แล้ว ฉันจะจัดการให้” จอมพลไม่อยากให้หลิงเซียวแบกรับชื่อเสียงแย่ๆ ว่าใช้อำนาจในเรื่องส่วนตัว
หลิงเซียวไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงเลวร้ายเลย อย่างไรก็ตาม ในเมื่อจอมพลสนใจ เขาก็ไม่ฝืนเช่นกัน หลิงเซียวรู้ดีอย่างยิ่งว่าจะทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้ในใจผู้บังคับบัญชาอย่างไร การเชื่อฟังคำสั่งอย่างเหมาะสมคือเรื่องที่จำเป็นมากๆ
จอมพลกล่าวคำพูดประโยคนี้จบก็พลันตระหนักได้ว่าเขาถูกหลิงเซียวพาออกนอกปัญหาสำคัญไปโดยไม่รู้ตัว “ทำไมจู่ๆ ก็พูดถึงตอนท้ายแล้วล่ะ? หลิงเซียว เธอต้องพูดโน้มน้าวนายกรัฐมนตรีที่หนึ่งก่อน ขอเพียงอีกฝ่ายเห็นด้วย ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว รวมถึงเรื่องในตอนท้ายด้วย ฉันช่วยจัดการให้เธอได้”
“ทำไมต้องไปพูดโน้มน้าวเขาด้วยครับ?” มุมปากของหลิงเซียวเผยรอยยิ้มออกมา ถึงแม้ว่ามันดูอ่อนโยนเหมือนปกติ แต่จอมพลรู้สึกมาตลอดว่าข้างในรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยร่องรอยความปลิ้นปล้อน
“ผมจำได้ว่าในกฎทหารของสหพันธรัฐมีกฎข้อนี้อยู่ เมื่อทหารกลายเป็นนายพลของสหพันธรัฐ บุตรชายเขาก็มีโควตาส่งเข้าไปเรียนในโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งเพื่อเป็นการสรรเสริญต่อการอุทิศตนของทหารมีต่อสหพันธรัฐ ขอเพียงผ่านการอนุมัติของจอมพลที่หนึ่งก็จะสามารถเข้าไปเรียนในโ
