จบการศึกษาจากโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง เขามีคุณสมบัติกลายเป็นแกนกำลังสำคัญของกองพลหรือเปล่าครับ?” หลิงเซียวถามอีก
จอมพลเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “ขอเพียงเป็นนักเรียนที่ออกมาจากโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง พวกเขาต่างก็เป็นเป้าหมายที่ทุกกองพลต่างแย่งชิง” ในคำพูดนี้ไม่ได้มีคำปฏิเสธเลย ถ้าไม่มีเหตุการณ์ลอบสังหารเกิดขึ้น อนาคตของหลิงหลานก็เป็นดั่งที่หลิงเซียวว่าไว้
“ดังนั้น สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การใช้อำนาจในเรื่องส่วนตัว หากแต่รับผิดชอบในฐานะกองทัพครับ” สายตาของหลิงเซียวส่องประกายเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “สาเหตุที่หลิงหลานถูกลอบสังหารสำเร็จเป็นเพราะศัตรูแฝงตัวเข้ามาในหน่วยทัพที่กองทัพเราส่งไปคุ้มครองนักเรียน พูดอีกอย่างก็คือ กองทัพต้องแบกรับความรับผิดชอบในเรื่องนี้อย่างแน่นอน”
ความจริงแล้วจอมพลก็รู้ดีเช่นกันว่า จริงๆ แล้วกองทัพต้องแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดในเหตุการณ์ที่หลิงหลานถูกลอบสังหาร เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของพวกเขาถึงทำให้ศัตรูแฝงตัวเข้ามาได้สำเร็จ สุดท้ายจึงเกิดเหตุการณ์น่าสลดนี้ขึ้นมา
“พวกเราแค่แบกรับความรับผิดชอบในการคุ้มครองเป็นเวลาหนึ่งปีเท่านั้นก็สามารถกู้อนาคตของอัจฉริยะกลับคืนมาได้หนึ่งคน ผมแค่ช่วยกองทัพชดใช้หนี้ที่กองทัพติดค้างอีกฝ่ายเท่านั้น” หลิงเซียวเอ่ยอย่างเป็นเหตุเป็นผล ราวกับว่าเขาไม่มีความคิดเรื่องส่วนตัวเลยสักนิดจริงๆ
คำพูดของหลิงเซียวทำให้ในใจของจอมพลหัวเราะไม่ออกร้องไห้
