” พันตรีที่เพิ่งจะนั่งลงบนที่นั่งข้างคนขับเอ่ยกับคนขับรถ
คนขับรถพยักหน้า จากนั้นก็ค่อยๆ ขับโฮเวอร์คาร์ การขับรถของเขามั่นคงและมีความเร็วสม่ำเสมอ ทำให้คนที่นั่งอยู่บนรถไม่รู้สึกเลยว่ารถกำลังแล่นอยู่
ถึงแม้ว่าโฮเวอร์คาร์จะแล่นได้อย่างมั่นคงมาก แต่ความเร็วของมันไม่ได้เชื่องช้าเลย พริบตาเดียวมันก็หายไปที่ขอบฟ้า แล่นไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว
……….
เวลานี้ความรู้สึกของหลิงเซียวที่นั่งอยู่บนโฮเวอร์คาร์กลับสับสนอย่างยิ่งยวด
ต้องกลับบ้านแล้ว! ไม่รู้ว่าลั่วเฟิ่งจะให้อภัยเขาหรือเปล่า ถึงยังไงเขาก็ทิ้งพวกเธอแม่ลูกไปสิบเจ็ดปี!
หลิงเซียวคิดถึงตรงนี้ในใจก็รู้สึกขลาดเขลาอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้เหมือนกันว่า ถ้าเกิดเขากลับบ้านหลังจากการประกาศอย่างเป็นทางการละก็ หลานลั่วเฟิ่งจะต้องไล่เขาออกจากบ้านแน่นอน
ต้องรีบกลับให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้! หลิงเซียวไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงรู้สึกมาตลอดว่าการกลับไปคราวนี้จะรอดกลับมายากแล้ว…
…………………….
