ใบหน้าของลั่วล่างขึ้นสีแดงก่ำเนื่องจากคำถามอันน่าตกใจของหลิงหลาน ถ้าหากเป็นคนอื่นถามแบบนี้ละก็ เขาจะต้องกำหมัดต่อยมันแน่นอน แต่หลิงหลานคือลูกพี่หลานที่เขาเคารพรักมากที่สุด นับถือมากที่สุดนะ นอกจากนี้เขาก็สู้ไม่ไหวด้วย…
ลั่วล่างที่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีก็ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความจนปัญญา สีหน้างุนงงสับสนยิ่งเพิ่มความอ่อนแอขึ้นอีกหลายส่วน ทำให้คนรู้สึกรักและสงสาร และก็ทำให้ในใจหลิงหลานคร่ำครวญหนักมากขึ้น ‘ฮือๆๆ…ตัวตนของหมอนี่มีไว้เพื่อทิ่มแทงแน่นอน นี่จะให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไงดี’
คำถามของหลิงหลานทำให้เซี่ยอี๋ที่อยู่ด้านข้างอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ ลั่วล่างที่หาแพะรับบาปให้เขาระบายโทสะเจอในที่สุดก็แผดเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้วกระโจนเข้าไปหาเซี่ยอี๋ทันใด จากนั้นก็เปิดฉากต่อสู้ยกใหญ่ขึ้นอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ตอนหไม่มีใครยินดีไปสนใจพวกเขาสองคนเลย กระทั่งหานจี้จวินคอยยับยั้งพวกเขามาตลอด เวลานี้ก็ไม่มีความคิดที่จะไปสนใจพวกเขาเช่นกัน
“ลูกพี่หลาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!” หานจี้จวินที่ฝืนข่มกลั้นความตื่นเต้นจ้องมองหลิงหลานที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ลืมตัวเสียกิริยาเหมือนกับคนอื่นๆ แต่อารมณ์เคร่งขรึมที่อยู่บนดวงหน้าแต่เดิมนั้นได้หายไปแล้ว สีหน้าที่เผยออกมามีแต่ความตื่นเต้นยินดีทั้งนั้น
หลิงหลานกอดหานจี้จวินทันทีก่อนจะตบหลังเขาแรงๆ พลางกล่าวว่า “จี้จวิน สามปีมาน
