งหลิงหลานรวดเร็วขึ้นมาก ร่างกายที่เดิมทีจะฟื้นฟูกลับมาได้ในอีกหนึ่งปีให้หลังนั้นก็ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมโดยสิ้นเชิงในแปดเดือน ไม่มีอันตรายแอบแฝงใดๆ แล้ว
หลังจากที่ร่างกายของหลิงหลานกลับมาแข็งแรงเป็นปกติโดยสมบูรณ์แล้ว มู่สุ่ยชิงก็ให้เธอมายังสถานที่ที่เขาเก็บตน
เมื่อหลิงหลานมาถึง มู่สุ่ยชิงที่รอเธออยู่ตรงนั้นก็เอ่ยปากถามว่า “รู้หรือเปล่าว่าฉันให้เธอมาที่นี่ทำไม?”
หลิงหลานส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า มู่สุ่ยชิงทำหน้ายิ้มแย้มรอคอยคำอธิบายของหลิงหลานอย่างอดทน
หลิงหลานเอ่ยว่า “ที่ผมส่ายหน้าหมายความว่าผมไม่รู้แน่ชัด ที่ผมพยักหน้าคือรู้ว่า อาจารย์ต้องบอกให้ผมเข้าใจแน่นอน”
“เด็กแก่แดด!” มู่สุ่ยชิงอดหัวเราะเสียงดังด้วยความเบิกบานใจขึ้นมาไม่ได้ นับตั้งแต่ที่หลิงเซียวพลีชีพไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสุขสบายใจขนาดนี้ พ่อลูกหลิงเซียวคู่ควรกับการเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นร้ายกาจจริงๆ พวกเขามักทำเรื่องให้เขารู้สึกตื่นเต้นยินดีเสมอ การได้รับพวกเขาเป็นลูกศิษย์ก็คือโชคดีของเขาแล้ว
ในที่สุดมู่สุ่ยชิงก็เก็บเสียงหัวเราะลงและกล่าวต่อว่า “จริงๆ แล้วที่ฉันให้เธอมาก็มีเรื่องบางอย่างอยากจะบอกเธอ ฉันเป็นหนึ่งในอาจารย์แรกเริ่มของพ่อเธอ….แน่นอนว่านี่เป็นแค่ภายนอกเท่านั้น ความจริงแล้วพ่อของเธอคือลูกศิษย์สืบทอดแท้จริงของฉัน” ลูกศิษย์สืบทอดแท้จริงกับนักเรียนแรกเริ่มมีแนวคิดแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นักเรียนแรกเริ่มเป็นเพียงการชี
