้แนะเล็กๆ น้อยๆ ให้กับนักเรียนที่เขาเห็นว่ามีอนาคตดี ไม่ได้สร้างความสัมพันธ์อะไร ทว่าลูกศิษย์สืบทอดที่แท้จริงคือผู้สืบทอดของสำนักที่พวกเขาสืบทอดกันมา กล่าวได้ว่าความสัมพันธ์ของศิษย์อาจารย์อยู่ในระดับเดียวกับความสัมพันธ์ของบิดากับบุตร
หลิงหลานครุ่นคิดสักพักแล้วเอ่ยว่า “งั้นผมควรจะเรียกคุณว่าอะไร? อาจารย์ของอาจารย์?”
มู่สุ่ยชิงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “เรียกฉันว่าอาจารย์เถอะ!” ในเมื่อเขาสอนกับมือ หลิงหลานก็เป็นลูกศิษย์สืบทอดแท้จริงของเขา ไม่เรียกว่าอาจารย์แล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ? นอกจากนี้เขาไม่สนใจปัญหาเรื่องลำดับอาวุโสอะไรด้วย ในสำนักของพวกเขา เมื่อเข้าสำนักแล้วก็มีเพียงความสัมพันธ์ของอาจารย์ ไม่มีความสัมพันธ์อื่นแล้ว
หลิงหลานขยี้จมูกตัวเอง รู้สึกพูดไม่ออกนิดหน่อย ถ้าเกิดเรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์ เธอก็อยู่รุ่นเดียวกับหลิงเซียวพ่อของเธอไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเธอจะต้องเรียกพ่อตัวเองว่าศิษย์พี่? หลิงหลานสับสนอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานอารมณ์หดหู่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ต่อให้เรียกมู่สุ่ยชิงว่าอาจารย์ เธอก็ไม่มีโอกาสเรียกหลิงเซียวพ่อของเธอว่าศิษย์พี่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะสับสนไปทำไมเล่า? หลิงหลานที่คิดกระจ่างแล้วก็ไม่ได้ขัดเขินอีกต่อไป เอ่ยปากเรียกทันทีว่า “อาจารย์!”
“ดี! ดี! ดี! นี่ถึงจะเป็นลูกศิษย์ที่ดีของฉัน จะทำเรื่องอะไรก็ต้องชัดเจนตรงไปตรงมา อย่าลังเลไม่กล้าตัดสินใจเป็นอันขาด เรื่องนี้เ
