ภายในเส้นทางเล็กๆ ตรงป่าแห่งหนึ่งของสถาบัน ทีมชุดขาวกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งตะบึงหลบหนี ตัวอักษรที่ปักตรงหน้าอกแสดงให้เห็นว่าคนกลุ่มนี้คือนักเรียนปีเจ็ด
“พวกเขาไล่ตามเข้ามาแล้ว…” หนึ่งคนในนั้นคล้ายกับสัมผัสอะไรได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวด บอกข่าวร้ายนี้ให้กับสมาชิกทีมข้างกาย
หัวหน้าทีมรู้ว่าวิ่งต่อไปก็ไม่มีประโยชน์? เดิมทีหวังว่าฝ่ายตรงข้ามจะเลยผ่านปล่อยทีมพวกเขาไปได้ ตอนนี้ดูแล้ว ฝ่ายตรงข้ามเล็งจ้องมาที่พวกเขาชัดๆ เขากัดฟัน สั่งการลูกทีมว่า “พวกนายไปก่อน!”
“หัวหน้า!” ลูกทีมทุกคนต่างตื่นตระหนกขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าทีมเตรียมพร้อมจะอยู่ขัดขวางคนที่ไล่ตามมาคนเดียว
“วางใจได้ ถ้าต้านทานไม่ไหวจริงๆ ฉันจะยอมแพ้! แต่พวกเราจะสูญเสียคนทั้งทีมอยู่ในนี้ไม่ได้เด็ดขาด” หัวหน้าทีมคิดจนแจ่มแจ้มมากแล้วว่า พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกลุ่มคนที่ไล่ตามหลังมาเลย ต่อให้ทุกคนในทีมอยู่ต่อสู้ ผลลัพธ์ก็คือพ่ายแพ้อยู่ดี และการตัดสินแพ้ชนะสุดท้ายของการต่อสู้ประจัญบาน หลักๆ แล้วคือดูจำนวนคนที่หลงเหลืออยู่ในตอนสุดท้าย เดิมทีจำนวนคนที่เข้าร่วมการต่อสู้ประจัญบานของปีเจ็ดก็น้อยอยู่แล้ว หากสามารถอยู่ต่อไปได้หนึ่งคนก็ให้อยู่หนึ่งคน
“หัวหน้า นายพาพวกเขาไปก่อน!” ลูกทีมที่อยู่หลังสุดพลันหยุดฝีเท้ายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในเมื่อต้องทิ้งหนึ่งคนไว้ขัดขวางศัตรู ก็ไม่สู้ให้เขาที่เป็นสมาชิกทีมที่อ่อนแอที่สุดทำ ต่อให้เขาออกจ
