“เอาสิ ถ้านายยืนนิ่งๆ ให้ฉันซัดนายสักหลายท่าก็ได้แล้ว” หยวนเฉินเพิ่งจะพูดจบก็พุ่งเข้ามา เตรียมสั่งสอนเจ้าเด็กที่ชอบพูดจาพล่อยๆ คนนี้ให้หนักๆ
“นั่นก็ไม่ได้ ถ้าถูกอัดก็จะเจ็บนะ…” เซี่ยอี๋อุทานขึ้นมา หันหลังวิ่งหนีไปด้วยความตกใจกลัว ในตอนที่หยวนเฉินกำลังจะโจมตีโดนเขา ทันใดนั้นเขาก็หันหน้ากลับมาและกระโดดขึ้นฉับพลัน มือขวาที่เดิมทีว่างเปล่า ไม่รู้ว่ากุมกระบองยางอันหนึ่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาฟาดลงไปที่ศีรษะหยวนเฉินแรงๆ ด้วยพลังมหาศาลราวกับผ่าขุนเขา
การตอบโต้กลับของเซี่ยอี๋กะทันหันและรวดเร็วมากเกินไป การเคลื่อนไหวโดยไม่คาดฝันนี้ทำให้หยวนเฉินตกตะลึงในใจยกใหญ่ เขาไม่กล้าโจมตีเซี่ยอี๋ต่อ รีบหยุดฝีเท้าลง มือขูกระบองสั้นไว้เหนือหัวฝืนรับกระบวนท่าของเซี่ยอี๋ไว้ โชคดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองของเขารวดเร็ว ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกเซี่ยอี๋ลอบโจตีได้แล้ว
อย่างไรก็ตาม ต่อให้เป็นแบบนี้ หยวนเฉินยังคงเสียเปรียบมากอยู่ดี เซี่ยอี๋ตั้งใจโจมตีแบบไม่ตั้งใจ ส่วนหยวนก็เฉินรับกระบวนท่าของเขาอย่างฉุกละหุก การโจมตีนี้ทำให้เขาถอยหลังติดต่อกันสามสี่ก้าว ความเจ็บปวดอึดอัดกระเพื่อมในหน้าอก ก่อนจะอดอ้าปากกระอักเลือดสดๆ ออกมาไม่ได้…
“ไอ้เวร!” หยวนเฉินกดหน้าอก ตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว
“วิธีการโจมตีแบบนี้ต่ำช้าน่ารังเกียจมากเกินไปแล้ว!” โทสะผุดขึ้นบนใบหน้าของจางจิงอัน ทีมพวกเขาไม่เคยเสียเปรียบแบบนี้มาก่อน
เซี่ยอี๋คล้ายกับฟังไม่เข
