้าใจ เขากล่าวด้วยใบหน้างุนงงว่า “ไอ้หยา ทำไมรุ่นพี่กระอักเลือดล่ะ? หรือจะบอกพวกเราว่า ขอแค่พยายามก็จะได้รับผลเหรอ?” หน้าของเซี่ยอี๋เปล่งประกายขึ้นมาทันที และพูดด้วยความตื้นตันใจว่า “ฮือๆๆ รุ่นพี่ช่างดีเหลือเกิน ช่วงเวลาสำคัญยังไม่ลืมสั่งสอนพวกเรา ถึงขนาดที่ไม่สนใจว่าค่าตอบแทนคือการได้รับบาดเจ็บอีก…”
“หุบปากซะ! ฉันจะฆ่าแกให้ได้!” ดวงตาทั้งสองข้างของหยวนเฉินแดงฉาน เขารู้สึกว่าตัวเองถูกมดในสายตาเขาหยอกเล่น เขาสัมผัสได้ถึงความอัปยศ รู้สึกว่าเกียรติยศของตัวเองถูกคนเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้าอย่างหนักหน่วง เขาต้องการแก้แค้น ต้องการเลือดของอีกฝ่ายมาล้างความอัปยศของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ในใจเขามีความปรารถนาในการฆ่าคนอย่างรุนแรง…
หลิงหลานที่อยู่ไม่ไกลขมวดคิ้ว เธอสัมผัสจิตสังหารของเด็กปีสิบได้อย่างชัดเจน เพราะว่าไม่สามารถยอมรับความแข็งแกร่งของคนที่คิดในใจว่าอ่อนแอกว่าตัวเอง ก็เลยเลือกทำลายทิ้งเหรอ? นี่นับว่าเป็นความอัปลักษณ์อย่างหนึ่งของสันดานมนุษย์หรือเปล่า?
หลิงหลานมองไปที่เซี่ยอี๋ที่ยังคงหัวเราะคิกคักราวกับไม่รู้สึกถึงจิตสังหารของหยวนเฉิน มุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมา “ฉันนึกมาตลอดว่าฉันซ่อนความสามารถได้ลึกพอแล้ว ไม่นึกเลยว่ายังมีคนที่ซ่อนได้ดีกว่าฉันอีก…โลกนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ…”
“หยวนเฉิน อย่าละเมิดกฎ…” จางจิงอันสัมผัสจิตสังหารของหยวนเฉินได้เช่นเดียวกัน จึงเอ่ยปากเตือนออกมา
“หัวหน้า วางใจได้ ฉันจะจัดการเ
