ียง ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นประโยชน์อื่นๆ ของพันธะน้ำแข็ง แต่ว่าตอนที่ลอบลงมือทำร้ายนั้น เธอไม่จำเป็นต้องเสียแรงไปหาอาวุธสังหารก็ได้ เธอแค่คิดก็ได้มันแล้ว
หลิงหลานเล็งไปยังทิศทางหนึ่ง ตรงนั้นมีร่างของคนผู้หนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่…เธอลอบดีดนิ้วอย่างคล่องแคล่วทีหนึ่ง ลูกแก้วน้ำแข็งก็ถูกดีดออกไป…
“อุ๊ย!” เด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งที่กำลังหมอบลอบชมเรื่องสนุกอยู่บนต้นไม้ใหญ่รู้สึกว่าแผ่นหลังถูกพลังสายหนึ่งกระแทกใส่เบาๆ พลังนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด แต่ทำให้เขาสูญเสียสมดุลไปโดยสิ้นเชิง ก่อนจะร่วงลงมาจากกิ่งไม้ที่อยู่สูงๆ
เขาหันหน้ามองไปแต่ก็ไม่พบใครสักคน ในอากาศคล้ายกับมีแสงระยิบระยับแวววาวบางอย่าง เพียงแต่เมื่อเขาเพ่งตามองไป มันก็หายไปแล้วราวกับว่านั่นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาของเขาเท่านั้น
“อ๊ากๆๆ…ช่วยด้วย!” เด็กหนุ่มชุดขาวหาตัวการไม่เจอ ได้แต่หันหน้ากลับมา ทำท่าดิ้นรนสุดชีวิตอยู่กลางอากาศ แต่สุดท้ายก็ยังกระแทกพื้นในท่าหมอบกราบ
ฉากไม่คาดฝันนี้ทำพวกจางจิงอันสะดุ้งด้วยความตกใจ เท้าของหยวนเฉินที่เดิมทียังคิดจะบุกเข้าไปโจมตีพลันหยุดชะงักลง เขาหันหน้ากลับมาเพ่งมองแขกไม่คาดฝันที่รบกวนการต่อสู้ของเขาคนนี้
เมื่อเทียบกับความตกใจของคนอื่นๆ แล้ว ใบหน้าของจางจิงอันกลับปรากฏร่องรอยความจริงจังออกมารางๆ สามารถเข้าใกล้พวกเขาอย่างไร้สุ้มเสียงและไม่ทำให้เขารู้สึกตัว เด็กหนุ่มชุดขาวคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างไม่ต้องสงสัย
