่หลิงหลานได้หรือเปล่า?”
ถึงแม้ว่าหัวหน้าทีมจะโดนลูกทีมพูดจาเสียดแทง แต่เขากลับไม่ได้โกรธเลยสักนิดเดียว ตรงกันข้าม เขารู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา “ใช่แล้ว ฉันลืมไปได้ยังไงว่าพวกเรายังมีลูกพี่หลิงหลานอยู่ ไม่ว่าใครก็พ่ายแพ้ในเงื้อมมือเขาด้วยกระบวนท่าเดียว เขาไม่ด้อยไปกว่าจางจิงอันแน่นอน”
“แต่ว่าคราวนี้พวกเราขายหน้าแล้ว เปิดการต่อสู้ได้ไม่นานเท่าไหร่ก็ถูกเตะออกมาสนามรบ กลับไปแล้วต้องฝึกฝนให้ดีๆ…” หัวหน้าทีมเอ่ยพลางถอนหายใจ
คำพูดของเขาทำให้ลูกทีมทุกคนเงียบไป ใช่แล้ว พวกเขาน่าจะเป็นคนกลุ่มแรกที่ออกจากสนาม นี่มันน่าขายหน้ามากจริงๆ! ในใจของพวกเขาผุดความคิดอย่างรุนแรงว่าต้องการแข็งแกร่งขึ้น ถ้าหากอนาคตยังมีการต่อสู้ประจัญบานเกิดขึ้นอีก พวกเขาไม่อยากเป็นนักเรียนกลุ่มแรกที่ออกจากสนามอีกแน่นอน!
…………………………
