กเราปีเจ็ดบ้าไปแล้ว ถึงได้เปิดการต่อสู้ประจัญบาน…แต่ว่าพวกเราบ้าไปแล้วจริงๆ เหรอ?”
“ไม่!” น้ำเสียงที่มุ่งมั่นเด็ดขาดของหลิงหลานทำให้ความสนใจทั้งหมดของนักเรียนปีเจ็ดพุ่งรวมกันเข้ามา
“หลังจากที่พวกเราเข้ามาในเขตระดับสูงแล้ว ทุกคนถูกรุ่นพี่ปีสูงกลั่นแกล้งไม่มากก็น้อย ถึงขนาดที่โดนดูถูก การที่ตัดสินใจอดทนไม่ให้โดนกลั่นแกล้งรุนแรงเพื่อที่จะจบการศึกษาได้อย่างปลอดภัยก็นับว่าเป็นวิธีการที่ถูกต้องอย่างหนึ่ง ฉันเห็นด้วย!” คำพูดของหลิงหลานทำให้นักเรียนปีเจ็ดส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา ในเมื่อการอดทนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แล้วทำไมต้องเปิดการต่อสู้ประจัญบานด้วยล่ะ?
“แต่การอดทนสามารถแก้ไขปัญหาได้เหรอ? มันไม่ได้ไง!” เสียงของหลิงหลานเย็นชาขึ้นมาฉับพลัน ถึงขนาดที่ซ่อนจิตสังหารไว้ “รุ่นพี่ปีสูงไม่ได้หยุดมือเพราะนายอดทน พวกเขาถึงขนาดทำรุนแรงขึ้น ข่มเหงรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันเชื่อว่าทุกคนสัมผัสถึงเรื่องนี้ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราจะอดทนต่อไปอีกทำไม? อดทนเพื่อให้หลายปีนี้ผ่านไป หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรุ่นพี่ปีสูงที่อัปลักษณ์น่ารังเกียจพวกนั้น มารังแกพวกรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่เพื่อหาทางปลอบใจตัวเองในตอนสุดท้ายเหรอ?”
“นี่เป็นเส้นทางที่พวกเราอยากเดินหรือไง?” แววตาของหลิงหลานเย็นเยียบสุดขีด ทำให้นักเรียนปีเจ็ดทุกคนรู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้าจ้องมองเธอตรงๆ
“อยากหรือไม่อยาก?” หลิงหลานตวาดเสียงดังก้องข้างหูทุกคน
“ไม่อยาก!”
