ฉีหลงตะโกนเสียงสูงขึ้นมาเป็นคนแรก ตามต่อด้วยพวกอู่จย่ง เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายทุกคนก็เข้าร่วม หลอมรวมกันเป็นคลื่นเสียงที่ดังสนั่นว่า “ไม่อยาก!”
นี่เป็นเสียงในใจของนักเรียนปีเจ็ดในตอนนี้ พวกเขายังไม่เคยโดนรังแกจนถึงขั้นสูญเสียจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ไป ไม่ได้มีจิตใจบิดเบี้ยวเพราะถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม พวกเขาเต็มเปี่ยมด้วยความกล้าหาญและเจตจำนงในการต่อสู้ ดังนั้นถึงได้ปฏิเสธที่จะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนอัปลักษณ์น่ารังเกียจ
“ประวัติศาสตร์ดำมืดต้องสิ้นสุดลง ขนบธรรมเนียมดำมืดไม่ควรปรากฏขึ้นในเปลบ่มเพาะทหารที่มีคุณวุฒิ และพวกเรานักเรียนปีเจ็ดจะเป็นคนจบขนบธรรมเนียมดำมืดนี้…เป็นผู้กล้าต่อต้าน!”
“ผู้กล้า! ผู้กล้า! ผู้กล้า!” ทุกคนถูกคำพูดของหลิงหลานกระตุ้นจนเดือดเลือดพล่าน ร่องรอยความหวาดกลัวที่เดิมทีหลงเหลืออยู่ในจิตใจได้หายไปจนหมด ในสมองทุกคนมีเพียงการต่อสู้เท่านั้น!
หลิงหลานกดสองมือลงทำให้เสียงของนักเรียนด้านล่างเงียบไป หลังจากนั้นก็ค่อยๆ เอ่ยต่อว่า “แน่นอนว่า ฉันเองก็ไม่อยากให้พวกเรามีแต่ความกล้าบ้าบิ่น นักปราชญ์กับผู้กล้าต้องอยู่พร้อมกัน เพราะฉะนั้นฉันแนะนำให้ห้องดีเด่นและห้องทั่วไปอาศัยทีมต่อสู้เป็นหน่วย!”
“ฉันไม่แนะนำให้พวกนายเคลื่อนไหวคนเดียว ถึงแม้ว่าการต่อสู้ประจัญบานจะเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนขนาดใหญ่ แต่ก็เหมาะกับการให้ทีมร่วมมือมากๆ ฉันไม่อยากเห็นใครสักคนในปีเจ็ดของพวกเราหายไป
