อย่าลืมว่าข้างกายนายมีพี่ชายน้องชายของนาย พี่สาวน้องสาวของนาย เพื่อนๆ ของนาย สหายร่วมรบของนายอยู่ นายไม่ได้ต่อสู้คนเดียว!”
คำพูดประโยคนี้ได้รับการเห็นชอบจากทุกคนในปีเจ็ด ทุกคนมองไปที่บรรดาเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมรบข้างกาย ตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับพวกเพื่อนๆ ไปจนถึงที่สุด!
“นอกจากนี้ อย่าลืมอ่านกฎการต่อสู้ประจัญบานให้ดี เมื่อพวกนายเจอนักเรียนห้องสเปเชียลเอก็กดปุ่มยอมแพ้หรือปุ่มขอความช่วยเหลือ…การยอมแพ้ไม่ใช่เรื่องน่าละอาย การมีชีวิตอยู่ถึงมีความหวัง!” หลิงหลานใช้พลังจิตสลักคำพูดประโยคสุดท้ายให้ลึกลงไปในใจของทุกคนที่นี่ ทำให้พวกเขาไม่ได้หุนหันพลันแล่นจนคิดจะให้ตายตกตามกันในช่วงเวลาวิกฤติ อย่างไรก็ตาม แค่นี้ก็ทำให้พลังจิตมหาศาลของหลิงหลานใช้หมดไปในทันที หัวสมองเริ่มปวดตุ๊บๆ ขึ้นมา
หลิงหลานเอ่ยคำพูดท่อนนี้จบแล้วก็ถอยกลับลงไป มอบตำแหน่งให้อู่จย่งกับฉีหลง เธอส่งสัญญาณให้หลินจงชิงคุ้มกันเธอ ก่อนจะนั่งอยู่ในมุม หลับตาฟื้นฟูพลัง
“ลูกพี่ ทำไมเธอบุ่มบ่ามได้ขนาดนี้เนี่ย?” เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติไม่พอใจการกระทำของหลิงหลานในครั้งนี้มาก
“รู้แล้วน่า ต่อไปไม่ทำแล้ว ฉันจะพักผ่อนก่อน ช่วยฉันตรวจตราทั่วๆ บริเวณหน่อย” หลิงหลานไม่ได้โต้แย่ง แต่เธอก็ไม่ได้เสียใจ การริเริ่มต่อสู้ประจัญบานเป็นการให้โอกาสทุกคนในปีเจ็ดแข็งแกร่ง ไม่ใช่ให้พวกเขาซบเซาอยู่ที่เดิม
หลิงหลานสั่งเสี่ยวซื่อแล้วก็ฝึกปรือพลังจิตอย่างสบ
