้นมาฉับพลัน แววตาของเธอสับสนเล็กน้อย หรือว่าเด็กผู้ชายพวกนี้จะไม่มีหวัง? สุดท้ายเธอจะมีลูกสะใภ้เหรอ? ไม่ถูกสิ ดูเหมือนเธอจะคลอดลูกสาวไม่ใช่เหรอ?
ท้ายที่สุดเมื่อเพลงจบแล้วผู้คนก็แยกย้าย พวกเด็กๆ ออกจากบ้านของหลิงหลานไปด้วยความพึงพอใจ ความจริงแล้วหลิงหลานเชิญพวกเขามาเป็นแขกที่บ้านก็ยืนยันแล้วว่า หลิงหลานยอมรับพวกเขาแล้วจริงๆ นี่ก็คือเรื่องที่พวกเขาพอใจมากที่สุดในการมาครั้งนี้
พูดก็คือในที่สุดพวกเขาก็กอดต้นขาได้แล้ว…เอ่อ ควรพูดว่าในที่สุดพวกเขาก็กลายเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของลูกพี่หลานแล้ว!
หลานลั่วเฟิ่งรอคอยหลิงหลานกลับมาจากการส่งแขกอย่างยากลำบาก จากนั้นเธอก็ลากหลิงหลานมาถามด้วยความเคร่งเครียดว่า “หลานน้อยที่รัก ลูกชอบผู้ชายหรือว่าผู้หญิงกันแน่?” เมื่อหลานลั่วเฟิ่งตกอยู่ในสภาพตื่นตระหนกก็จะเรียกหลิงหลานว่าหลานน้อยที่รัก
หลิงหลานลอบกลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ พูดก็พูดเถอะ ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กอายุสิบขวบไม่ใช่หรือไง? แม่เธอเริ่มกลุ้มเรื่องนี้เร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
“ผมจำได้ว่าแม่ไม่ได้คลอดผมเป็นผู้ชายนะ?” ร่างกายและหัวใจของพี่เป็นผู้หญิงนะคะ จะไปชอบผู้หญิงได้ยังไงเล่า?
“งั้นลั่วเฉาคนนั้นหมายความว่ายังไง?” หลานลั่วเฟิ่งยังคลายข้อสงสัยไม่ได้ จะว่าไปก็เป็นเรื่องหายากเหมือนกันกว่าเธอจะได้รับการปฏิบัติดูแลเอาใจใส่ของหลานน้อยที่รักแบบนี้…เอาเถอะ หลานลั่วเฟิ่งแค่รู้สึกอิจฉานิดหน่อย!
“แม่ไม่คิด
