ะให้ความสนใจลั่วเฉามากมาตลอด
“ขอบคุณนะ พี่ใหญ่หลาน!” ใบหน้าของลั่วเฉาเป็นแดงเถือก แววตาที่เหมือนกวางน้อยเปล่งประกายระยิบระยับทำให้หลิงหลานเก็บตะเกียบโดยที่หมดคำพูดอย่างยิ่ง หนูจ๋า พี่แค่ใส่ใจร่างกายเธอเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอย่างอื่นเลยจริงๆ…บางทีต่อไปเธออาจจะต้องลดความเอาใจใส่อย่างอดไม่ได้แบบนี้แล้ว
การกระทำเช่นนี้ของหลิงหลานทำให้โต๊ะอาหารที่เดิมทีครึกครื้นเงียบงันลงไปทันที โดยเฉพาะฉีหลงที่อ้าปากกว้าง ตกตะลึงอย่างมากที่จู่ๆ ลูกพี่หลานใจดีห่วงใยลั่วเฉา ส่วนลั่วล่างก็ทำหน้าสับสนว่า สุดท้ายแล้วเขาต้องแยกลูกพี่กับน้องสาวของเขา หรือว่าปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติดี…คนอื่นๆ จ้องมองหลิงหลานกับลั่วเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า หรือว่าลูกพี่คบหากับน้องเล็กของพวกเขาในตอนที่พวกเขาไม่รู้?
มีเพียงหานจี้จวินที่ทำหน้านิ่งราวกับไม่ได้รับผลกระทบอะไร น่าเสียดายที่ตะเกียบของเขาคีบกับข้าวพลาดติดต่อกันหลายที ก็เลยรู้ว่าตอนนี้ในใจเขาไม่ได้สงบเหมือนสีหน้าของเขาแน่นอน…
หลิงหลานใช้สายตาดุดันกวาดมองพวกเด็กๆ ที่มีสีหน้าแตกต่างกันไปอย่างไม่สบอารมณ์ ขู่ขวัญจนพวกเขาต้องรีบกอดชามข้าวตัวเองและกลืนข้าวเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง โฮๆๆ ก็รู้อยู่หรอกว่าไม่สามารถดูดราม่าของลูกพี่ได้…น่าเศร้าที่บนโต๊ะมีอาหารน่าทานมากมายขนาดนี้ แต่ตอนนี้ไม่กล้าเอื้อมมือไปคีบกับข้าวแล้ว!
รอยยิ้มที่เดิมทีงดงามเรียบร้อยของหลานลั่วเฟิ่งแข็งทื่อขึ
