ของเขาก็จะรู้สึกงุ่นง่าน จะไม่สบายใจจนแทบตายได้
ฉีหลงชี้ไปที่หน้าอกตัวเองพลางกล่าวว่า “แต่หัวใจฉันบอกฉันว่า ควรจะไปที่นั่น นายรู้ดีนี่ว่าหลายครั้งที่หัวใจของฉันแม่นยำกว่าความคิดของฉัน….ถึงแม้ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันจะต้องให้ฉันทำแบบนี้ให้ได้…แต่ที่นายพูดมาก็ถูกต้องมากๆ การเข้าใกล้ที่นั่นมันอันตรายมากจริง ฉันจะเห็นแก่ตัวให้พวกนายไปเสี่ยงด้วยกันกับฉันขนาดนั้นไม่ได้”
ฉีหลงรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว เขาควรจะบอกพวกเพื่อนร่วมทีมให้กระจ่างแล้วปรึกษากันก่อนถึงค่อยทำการตัดสินใจ
หานจี้จวินมองฉีหลงอย่างเงียบเชียบแวบหนึ่งแล้วพบว่าสายตาของฉีหลงแน่วแน่อย่างยิ่งยวด เขาจะเข้าใกล้ที่นั่นให้ได้ ในฐานะที่หานจี้จวินเป็นเพื่อนสนิทแล้ว เขาเข้าใจฉีหลงมาก ถึงแม้ว่าภายนอกฉีหลงจะทำตัวหุนหันไม่แยแสอะไร นอกจากการต่อสู้แล้วก็ไม่เอาอะไรมาใส่ใจเลย แต่ความจริงแล้วนิสัยของฉีหลงดื้อรั้นมาก ขอเพียงเขาตัดสินใจแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ต่อให้วัวหลายหมื่นตัวก็ลากกลับมาไม่ได้
“ฉันอยากไป” ลั่วล่างเอ่ยปากขึ้นมาฉับพลัน
การเอ่ยปากอย่างกะทันหันของลั่วล่างทำให้ฉีหลง หานจี้จวินหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง ลั่วล่างเกาแก้มด้วยความขัดเขินและกล่าวยิ้มๆ ว่า “อันที่จริงทุกคนก็รู้ว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าของฉีหลงแม่นยำมาก ในเมื่อสัญชาตญาณบอกฉีหลงว่าต้องไปที่นั่น งั้นที่นั่นจะต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน บางทีอาจจะปลอดภัยกว่าก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้น…
