” สีหน้าของลั่วล่างเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา “ฉันเองก็อยากดูผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเราฆ่าศัตรูแล้วเอาชีวิตรอดกลับไปที่ค่ายด้วยเหมือนกัน…”
เวลานี้เอง หลินจงชิงก็เอ่ยปากพูดขึ้นตามว่า “ความจริงแล้ว ฉันเองก็อยากไปเหมือนกัน…”
คราวนี้ขนาดลั่วล่างก็หันไปมองด้วยความประหลาดใจ เหตุผลส่วนใหญ่ที่ลั่วล่างสนับสนุนการเดินทางขึ้นหน้าของฉีหลงเป็นเพราะว่าพวกเขาสามคนเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่ที่เข้าเรียน จึงจำเป็นต้องไปต่อหรือถอยกลับด้วยกัน แต่ว่าหลินจงชิงเป็นสมาชิกที่เข้าร่วมกลุ่มทีหลัง ความผูกพันย่อมเทียบกับพวกเขาสามคนไม่ได้ ลั่วล่างกับหานจี้จวินยินดีไปเสี่ยงเป็นเพื่อนฉีหลง แต่เห็นได้ชัดว่าหลินจงชิงเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง
พวกเขาสามคนเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ตัวหลินจงชิง รอคำอธิบายของเขา
หลินจงชิงพูดด้วยความจริงจังว่า “ลางสังหรณ์ของหัวหน้าจะตรงหรือเปล่า ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ว่าเรื่องที่ฉันอยากแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เรื่องโกหก ดังนั้นฉันไม่มีทางถอยเพราะว่ากลัวอันตรายเด็ดขาด…คนขี้ขลาดไม่มีทางกลายเป็นคนแข็งแกร่งได้”
ไม่ว่าเหตุผลของหลินจงชิงจะเป็นความจริงหรือโกหก แต่ท่าทีของเขาทำให้พวกฉีหลงสามคนรู้สึกหวั่นไหวอย่างไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดเดียว การที่หลินจงชิงยินดีมอบชีวิตไปด้วยกันนั้นได้พิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมของพวกเขาอย่างแท้จริง ไม่ใช่จำเป็นต้องทำแบบนี้เพราะว่าถูกสถานการณ์บังคับ
หานจี้จวินฝืนข่มกลั้น
