ป้องกันการโจมตีทางอากาศที่ใกล้ที่สุดกันเถอะ” อู่จย่งคิดว่าอยู่รอเฉยๆ ที่นี่ ยังไม่สู้เสี่ยงเดินทางขึ้นหน้าต่อ บางทีอาจจะมีโอกาสที่ดีกว่า
คำพูดของอู่จย่งทำให้ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป พวกหานจี้จวินมองไปทางฉีหลง รอคอยการตัดสินใจของฉีหลง ในเวลาที่หลิงหลานไม่อยู่ พวกเขาก็จะเชื่อฟังฉีหลง การที่หลิงหลานตั้งใจอบรมสั่งสอนฉีหลงให้เป็นหัวหน้าทีมนั้น ได้รับการเห็นชอบจากทุกคนแล้ว ดังนั้นต่อให้เธอไม่อยู่ก็ไม่มีทางที่จะทำให้ทีมไม่มีทางไป
ฉีหลงครุ่นคิดสักพักแล้วกล่าวกับเหล่าสมาชิกทีมของตัวด้วยความจริงจังว่า “ฉันตัดสินใจรออยู่ที่นี่ พวกนายคิดว่าไง?”
คนอื่นๆ รวมถึงหานจี้จวินต่างรู้สึกสับสบงุนงงเพราะคำพูดของฉีหลง
“เพราะอะไร?” หานจี้จวินเอ่ยปากถาม ตัดสินใจอยู่ต่อจะต้องมีเหตุผลของฉีหลง พวกเขาอยากรู้สาเหตุก่อนค่อยทำการตัดสินใจ
ฉีหลงเงยหน้ามองไปยังหุ่นรบที่กำลังต่อสู้พัวพันอยู่บนท้องฟ้าที่ห่างไกลออกไป แววตาเขาดูสับสน อย่างไรก็ตาม เขากลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว เขาหันหน้ากลับมาหาทุกคนและกล่าวว่า “ลูกพี่หลานบอกว่ากำลังจะมา ฉันต้องรอเขา”
พวกหานจี้จวินตระหนักขึ้นได้โดยพลัน เมื่อสักครู่นี้เนื่องจากอยู่ในช่วงเวลาวิกฤติเกือบจะตายอยู่ในเงื้อมมือของหุ่นรบฮิงูเระ ทำให้พวกเขาลืมเรื่องนี้ไปเลย พวกเขาทยอยกันพยักหน้า บ่งบอกว่าตัวเขาจะรอลูกพี่กับฉีหลงด้วย พวกเขาเชื่อว่าในเมื่อลูกพี่หลิงหลานบอกว่าจะรีบมา เช่นนั้นเขาจะต้อ
