สมาชิกทุกคนของทีมหลิงหลานต่างทดลองล่าสัตว์คนเดียวภายใต้การจัดการของหลิงหลาน ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ หลิงหลานรู้สึกว่าคนอื่นๆ ปรับตัวเข้ากับการล่าสัตว์ได้แล้ว ต่างฝ่ายต่างประสานความร่วมมือได้อย่างรู้ใจกันมาก ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไม่ตามติดอีก
สาเหตุที่หลิงหลานออกปฏิบัติการกับพวกเขาหนึ่งอาทิตย์นั้น เหตุผลหลักคือเพื่อปกป้องพวกเขา กลัวว่าจะเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ไม่ใช่ว่าหลิงหลานไม่อยากไปล่าสัตว์อสูรที่มีระดับสูงกว่านี้คนเดียว แต่เสี่ยวซื่อบอกเธอว่า รอบๆ บริเวณมีกองหุ่นรบที่ทางค่ายส่งมาคุ้มครองพวกเขาอยู่ มีทั้งบนฟ้าและพื้นดิน อย่างไรก็ตาม ยิ่งเวลาผ่านไป จำนวนหุ่นรบก็ค่อยๆ ลดลง
หลิงหลานได้แต่รออยู่ในค่ายพักชั่วคราวด้วยความเสียใจ แต่เธอมีมิติการเรียนรู้อยู่เลยไม่ได้กังวลว่าจะเสียเวลาไปเปล่าๆ อย่างไรก็ตาม การกระทำของหลิงหลานกลับทำให้บรรดาผู้ควบคุมหุ่นรบที่คุ้มครองพวกเขาอยู่บนฟ้าไม่พอใจเอามากๆ
ยกตัวอย่างเช่น วันนี้หลิงหลานส่งพวกฉีหลงที่หน้าประตูฐานที่มั่นชั่วคราวแล้วก็เดินโซเซกลับมานอนในที่พักคนเดียว ภาพเฉื่อยชาไม่แสวงหาความก้าวหน้านี้ทำให้ผู้ควบคุมหุ่นรบที่รับผิดชอบความปลอดภัยของเขตนี้โมโหขึ้นมาทันที
“ให้ตายสิ ไอ้เด็กนี่แม่งเฮงซวยจริงๆ ไม่ออกไปล่าอีกแล้ว” ผู้ควบคุมหุ่นรบที่รับผิดชอบเขตนี้พูดกับเพื่อนร่วมทีมของเขาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
ในเวลานี้ผู้ควบคุมหุ่นรบไม่ได้ติดตามคุ้มครองหนึ่งทีมต่อหนึ
