่งคนอีกแล้ว หากแต่คุ้มครองตามขอบเขตการติดตามของเรดาร์ ขอเพียงทีมล่าสัตว์ใดๆ เข้าไปในเขตพื้นที่ความรับผิดชอบของเขา ก็ให้เขารับหน้าที่ปกป้องคุ้มครอง
ขอบเขตความรับผิดชอบของผู้ควบคุมหุ่นรบคนนี้ครอบคลุมฐานที่มั่นชั่วคราวพอดี ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นหลิงหลานเอาแต่ใช้ชีวิตไร้ค่าจมอยู่กับความฝันไปวันๆ ในฐานที่มั่นคนเดียว เขาก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง คิดว่าหลิงหลานทรยศต่อความคาดหวังของพวกเขา
“แต้มเครดิตของอีกฝ่ายยังใช้ไม่หมดเหรอ?” เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเก็บข้อมูลของทีมล่าสัตว์ในเขตความรับผิดชอบไปพลาง เอ่ยถามลวกๆ ไปพลาง มีเด็กมากมายที่ไม่มีความกล้าไปล่าสัตว์หากยังไม่ถึงช่วงเวลาสุดท้าย
“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็คงไม่โมโหแล้ว รอให้เขาเผชิญหน้ากับทางตันก็พอ แต่ว่าไอ้เด็กสมควรตายนี่ใช้แต้มเครดิตไม่หมดหรอก คนของทีมพวกเขารับผิดชอบเลี้ยงเขาโดยไม่มีคำบ่นเลยสักนิดเดียว” ทันใดนั้นเสียงของผู้ควบคุมหุ่นรบที่ไม่พอใจหลิงหลานก็เปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้มขึ้นมา “ต่อให้ทุกครั้งพวกเขากลับมาพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว พวกเขาก็ยิ้มพลางส่งเหยื่อให้กับไอ้เด็กนั่น ให้เขาแลกเป็นแต้มเครดิตแล้วก็อยู่ในฐานที่มั่นต่อ”
เขาทั้งอิจฉาทั้งเจ็บปวดใจอยู่บ้าง เพื่อเพื่อนร่วมทีมที่ไม่คิดจะไปหาความก้าวหน้าแบบนี้ พวกเขาทำแบบนี้คุ้มแล้วเหรอ?
“เหอะ! ดูท่าไอ้หนูนี่จะมีความสัมพันธ์กับคนอื่นไม่เลวมากๆ เลยนะ” สามารถทำให้เพื่อนร่วมทีมเต็มใจเลี้ยงดูเขาได้ก็เป็นค
