เด็กสาหัสเกินไป ทำให้คนที่ชมดูอย่างพวกเขารู้สึกหดหู่ใจ
พวกลูกเรือที่คุ้นชินกับการใช้ดาบจริงปืนจริงต่างรับการประลองเด็กเล่นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ถึงขนาดที่ไม่สนใจแม้กระทั่งเล่นเป็นเพื่อนด้วยเลย ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกขุ่นเคืองใจที่กัปตันออกคำสั่งบังคับพวกเขาอย่างยิ่ง
คำพูดเหล่านี้ทำให้พวกเด็กนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือไม่พอใจอย่างมาก แต่หลังจากที่ประลองมาหลายรอบ พวกเขาก็รู้ว่าความสามารถของพวกเขากับพวกลูกเรือห่างชั้นกันมากเกินไป ต่อให้พวกเขาเข้าไปสู้ก็เป็นการส่งตัวเองไปให้พวกลูกเรือทารุณ
พวกเด็กๆ ห้องสเปเชียลเอคือพวกเด็กกิตติมศักดิ์ในสถาบันมาตลอด ทางสถาบันอัดความคิดให้พวกเขาว่า พวกเขาคือกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด ดังนั้นความหยิ่งในศักดิ์ศรีจึงมีเยอะว่านักเรียนคนอื่นๆ มากนัก พอเผชิญหน้ากับการพ่ายแพ้ย่อยยับแบบนี้ พวกเขาย่อมยอมรับความพ่ายแพ้เช่นนี้ไม่ได้แน่นอน พวกเขาอยากจะโต้กลับคืนสักรอบ
“คนที่พวกคุณเอาชนะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องเรา รอพวกคุณเอาชนะพวกคนที่แข็งแกร่งที่สุดของเราก่อนแล้วค่อยพูด” นักเรียนคนหนึ่งเอ่ยด้วยความไม่พอใจ
คำพูดนี้ได้รับความเห็นชอบจากนักเรียนทุกคนที่อยู่ในนี้ “ถูกต้อง คนที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องเรายังไม่มาเลย อย่าดูถูกพวกเรานะ”
“เอาชนะเขาแล้วค่อยว่ากัน…”
คำพูดแค้นเคืองของพวกเด็กๆ ทำให้พวกลูกเรือหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง ยิ่งไปกว่านั้นมีลูกเรือคนหนึ่งชี้ไปยังหนึ่งใ
