เถียงขึ้นมา
ในเวลานี้เอง เสียงกระจ่างใสหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้องเรียน “ถูกต้อง ฉันรู้จริงๆ…” ที่แท้เฉิงหย่วนหัง ครูประจำชั้นห้องสเปเชียลเอของพวกเขาก็มาถึงแล้ว
“อาจารย์เฉิง สวัสดีครับ” เมื่อเห็นเฉิงหย่วนหังเข้ามาแล้ว นักเรียนทุกคนต่างก็กลับไปยังที่นั่งของตัวเองดีๆ แล้วยืนตัวตรงเอ่ยทักทายอาจารย์อย่างเป็นระเบียบ
เฉิงหย่วนหังทำท่าให้พวกนักเรียนนั่งลง หลังจากนั้นก็ประกาศว่า “ฉันจะบอกพวกเธอสองเรื่อง เรื่องแรกคือให้พวกเธอวางใจได้ แผนการล่าสัตว์ที่ทุ่งป่าที่กำหนดไว้ในตอนแรกนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง วันนี้จะออกเดินทางตามกำหนดการ!” คำพูดของเฉิงหย่วนหังทำให้นักเรียนทั้งห้องต่างร้องไชโยขึ้นมา ควรรู้ไว้ว่าพวกเขารอคอยวันนี้มานานมากแล้ว
“แต่ว่าระดับความยากและปริมานในการล่าสัตว์ของพวกเธอในครั้งนี้จะเยอะกว่าปีก่อนมาก ทุกอย่างนี้ต้องดูการปฏิบัติของพวกเธอในสถานที่ล่าสัตว์แล้วค่อยตัดสินกัน ต่อให้ปริมาณต่ำสุดก็ต้องเพิ่มขึ้นมาครึ่งหนึ่ง” คำพูดต่อมาของเฉิงหย่วนหัวทำให้พวกนักเรียนห้องเอส่งเสียงฮือฮากัน นี่เป็นเพราะอะไร?
“พูดอีกอย่างก็คือ เวลาในการล่าสัตว์นอกหลักสูตรของพวกเธอจะยืดออกไปถึงห้าเดือนหรือหกเดือน…” เฉิงหย่วนหังกล่าวเสริม นี่ทำให้พวกนักเรียนประท้วงขึ้นมา พวกเขาเคยอยากใช้ชีวิตที่ตื่นเต้นนองเลือด แต่ไม่เคยอยากเป็นคนฆ่าสัตว์อยู่ในดาวดึกดำบรรพ์นานขนาดนี้นะ
“อาจารย์ ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้ละครับ” เ
