ยี่ยซวี่เอ่ยปากถามด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่าการกระทำแบบนี้ของสถาบันดูไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง ทางสถาบันอนุญาตให้ยื่นคำคัดค้านได้ ขอเพียงคุณมีเหตุผลและก็มีความสามารถ
“ทำไม?” ทันใดนั้นสีหน้าของเฉิงหย่วนหังหนักอึ้งลง มือฟาดลงกับโต๊ะฉับพลัน เสียงปังดังลั่นทำให้เหล่านักเรียนที่เดิมทียังถกเถียงกันอยู่นั้นเงียบเสียงลงไปทันที ภายในห้องเรียนเงียบกริบ
“นับตั้งแต่ที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือของเราก่อตั้งขึ้นมา เราไม่เคยพลาดรางวัลการฝ่าด่านโลกเสมือนจริงของชั้นปีเจ็ดมาก่อน แต่ว่าปีนี้เรากลับพลาดรางวัลไปแล้ว ก่อนหน้าที่พวกเราจะฝ่าด่านไปได้นั้น สถาบันลูกเสือของดาวเว่ยหลานระดับสามที่อยู่ห่างไกลกลับฝ่าด่านไปได้อย่างราบรื่น นี่เป็นความอัปยศของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือเรา และก็เป็นความอัปยศของพวกเธอ….”
เฉิงหย่วนหังเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย “พวกเธอเคยคิดถึงเหตุผลกันหรือเปล่า? ทำไมพวกเราถึงพ่ายแพ้? พวกเราถูกเกียรติยศชื่อเสียงในอดีตปิดตาทั้งสองข้างไว้หรือเปล่า ดังนั้นเลยมองไม่เห็นว่าสถาบันลูกเสือแห่งอื่นๆ กำลังพยายามไล่ตามอยู่? การประชุมคณาจารย์ของสถาบันในวันนี้ ผู้อำนวยการกล่าวไว้ไม่ผิดเลย เกิดจากความทุกข์ยาก ตายด้วยความสุขสันต์[1]! ถ้าหากพวกเราไม่ได้สติ ชื่อเสียงเกียรติยศในอดีตที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือของเราสูญเสียไปก็จะถูกกาลเวลาชะล้างไปจนหมดสิ้น”
“ดังนั้น พวกเราจึงตัดสินใจจดจำบทเรียนที่เจ็บปวด ไม่
