้งแล้วครั้งเล่า ตัดให้น้อยลงแล้วให้น้อยลงอีกเช่นนี้เอง ในที่สุดก็จัดกระเป๋าตัวเองเสร็จ เวลานี้ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว หลิงหลานพุ่งไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า
เมื่อหลิงหลานเดินมาถึงห้องสเปเชียลเอชั้นปีสี่ก็พบว่าเธอคือเด็กไม่กี่คนสุดท้ายที่มาถึง ที่แท้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกตื่นเต้น
“ลูกพี่หลาน ทางนี้ ทางนี้!” เสียงกระตือรือร้นดังขึ้นมาในมุมหนึ่งของห้องเรียน หลิงหลานไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่านั่นคือใคร คนที่สามารถทักทายด้วยความเร่าร้อนแบบนี้ได้ นอกจากฉีหลงแล้วก็มีแค่หลินจงชิงเท่านั้น แต่เสียงของฉีหลงดังกระจ่างใสมากกว่า ยังคงแตกต่างจากเสียงนี้อยู่มาก
หลังจากที่หลินจงชิงติดตามฉีหลงมาสองปี นิสัยที่เดิมทีอึมครึมอยู่บ้างก็คล้ายกับหายไป ตรงกันข้ามเขากลับดูกระตือรือร้นเหมือนกับตอนที่เพิ่งเริ่มเข้าเรียน ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม อย่างไรก็ตาม หลิงหลานรู้ดีว่านี่เป็นแค่การปฏิบัติต่อคนอื่นของหลินจงชิงเท่านั้น ภายในของเขาไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น
แต่หลิงหลานไม่ได้เตือนพวกฉีหลง เพราะว่านี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเขา สุดท้ายจะดีหรือไม่ ก็มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้ดี
หลิงหลานเงยหน้ามองไปก็เห็นหลินจงชิงยืนอยู่ด้านข้างที่นั่งของเขาขณะโบกมือมาให้เธอ
หลิงหลานเดินเข้าไปด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิง เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะปฏิสัมพันธ์กับเด็กผู้ชาย
