อาจารย์หมายเลขสามไม่ได้เร็วเลย ถึงขนาดที่เธอมองเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดได้อย่างชัดเจนมาก แต่ก็เป็นการควบคุมแบบนี้แหละ กระต่ายถึงดูเหมือนกระโดดโลดเต้นในเส้นทางด้วยความปราดเปรียวก็ไม่ปาน ถึงขนาดที่มีอยู่หลายครั้งมันทิ้งแสงสายหนึ่งที่พุ่งผ่านไปตามเส้นทางออกมา
อาจารย์หมายเลขสามควบคุมไปพลางอธิบายเหตุผลที่เขาควบคุมแบบนี้ให้หลิงหลานฟังไปพลาง หลิงหลานเปรียบกับวิธีการควบคุมของตัวเอง แล้วก็พบสิ่งที่ตัวเองขาดไป ตอนนี้เธอเข้าใจสาเหตุแล้วว่าทำไมตอนแรกอาจารย์ถึงไม่สอนวิธีการควบคุมให้เธอ แต่ว่าให้เธอทดลองทำเอาเอง เนื่องจากการควบคุมบางอย่างจำเป็นต้องให้ตัวเองไปทำก่อนถึงจะเข้าใจได้ว่า ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ และมีแค่ปฏิบัติแล้วเท่านั้นถึงจะเข้าใจว่าอะไรคือข้อผิดพลาด เรื่องที่สำคัญที่สุดคือทุกคนต่างก็มีความเคยชินในการควบคุมของตัวเอง วิธีการควบคุมที่เข้ากับตัวเองถึงจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุด
หลิงหลานได้ความรู้ใหม่เกี่ยวกับการควบคุมมาตลอดทาง ส่วนอาจารย์หมายเลขสามก็ผ่านด่านได้สบายมาก เวลาก็คือสองนาที สิบเอ็ดวินาทีไม่ถึงจุดทศนิยม
หลิงหลานสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างยิ่งยวด ในขณะที่ความเร็วมือของอาจารย์หมายเลขสามช้ากว่าเธอ แต่ทำไมเขาไปถึงความเร็วในการผ่านด่านที่น่ากลัวแบบนี้ได้ล่ะ แน่นอนว่าในตอนที่หลิงหลานถามคำถามนี้ออกมา สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นการถามกลับของอาจารย์หมายเลขสามว่า ความเร็วมือของเขาช้ากว่าเธอจริง
