มายเลขเก้าก็เข้มงวดมาก ทั้งยังดูเย็นชาและหยิ่งทระนงมาก แต่แท้จริงแล้วก็เป็นผู้หญิงที่จิตใจอ่อนโยนอย่างยิ่ง หลิงหลานได้รับการเอาใจใส่มากมายจากเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว
ดังนั้นหลิงหลานเลยไม่กลัวอาจารย์หน้าดุ แต่กลัวพวกที่กระตือรือร้นจัดใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอถูกหมายเลขห้าทรมานจนหวาดกลัวไปแล้ว… เพราะฉะนั้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูกระตือรือร้น มีรอยยิ้มเต็มเปี่ยม เธอก็ระมัดระวังตัวขึ้นมา ถ้าเกิดมีอาจารย์แบบหมายเลขห้ามาอีกคน เธอจะต้องถูกหยอกเล่นจนน่าอนาถมากแน่นอน
“อย่าคิดมากไป ฉันไม่ใช่หมายเลขห้า ไม่สนใจเรื่องทรมานคนเลย ใช่แล้ว ฉันคืออาจารย์ด้านหุ่นรบของเธอ หมายเลขสาม ความเป็นจริงแล้ว ตอนที่เธออายุหกขวบ ฉันก็คิดจะเปิดหลักสูตรวิชาหุ่นรบแล้ว แต่ว่าเพราะสถานการณ์ของเธอในตอนนั้น พี่ใหญ่หมายเลขหนึ่งก็เลยปฏิเสธคำขอของฉัน ฉันคิดว่ายังต้องรอต่อไปอีกสักห้าหกปีก่อนเสียอีก ไม่นึกเลยว่าแค่ปีเดียวเธอก็เปิดเองได้แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ… ดีเหลือเกิน!” หมายเลขสามแหงนหน้าหัวเราะให้กับท้องฟ้าราวกับดีใจกับการเลือกของหลิงหลานมาก ดูเหมือนว่าเขาอดทนรอต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ
ในที่สุดเสียงหัวเราะก็หยุดลง แต่หลิงหลานยังไม่ทันได้ถามอะไร หมายเลขสามก็ดีดนิ้วทีหนึ่ง หุ่นรบกระต่ายตัวหนึ่งก็หล่นลงมาจากท้องฟ้า ร่วงมาตรงหน้าหลิงหลานทันที รูปร่างที่คุ้นตาของมันทำให้หน้าผากหลิงหลานเต็มไปด้วยขีดดำ “ทำไมถึงมีหุ่นรบตัวนี้ด้วยละคะ?”
หมายเลขสามกล่
