คิดจะทำก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดจะเก็บข้อมูลของหลิงเซียว ในมือก็เลยไม่มีข้อมูลอะไรเลย แต่ในเมื่อตอนนี้ลูกพี่สนใจพ่อของพวกเขาแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นลูกน้อง เขาจะต้องตอบสนองความสงสัยใคร่รู้ของลูกพี่ให้ได้
เสี่ยวซื่อกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า “ลูกพี่ ลูกพี่ เธอรู้หรือเปล่าว่าพ่อของเราเป็นบุคคลระดับไหน ว้าว เขาร้ายกาจเกินไปแล้ว”
หลิงหลานถูกเสี่ยวซื่อจุดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง เธอครุ่นคิดสักพักแล้วกล่าวว่า “ยศทหารของพ่อคือพลตรี เขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษหรือไง?” หลิงหลานยังจำได้รางๆ ว่าเสี่ยวซื่อเคยพูดว่ามีหุ่นรบระดับพิเศษอยู่ ถ้าจะให้สัมพันธ์กันก็น่าจะเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษสินะ
เสี่ยวซื่อส่ายนิ้วพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า “ไม่ใช่ ผู้ควบคุมหุ่นรบไม่ได้แบ่งแบบนี้” จากนั้นเสี่ยวซื่อก็บอกการแบ่งระดับของผู้ควบคุมหุ่นรบในโลกนี้ออกมาทีละอัน
“ผู้ควบคุมหุ่นรบหรือที่เรียกอีกชื่อว่าปรมาจารย์หุ่นรบ ดูจากชื่อเรียกก็มองออกว่าข้างในมีคำเรียกขานอยู่สองแบบ หนึ่งคือนักรบหุ่นรบ ขณะที่อีกชื่อคือปรมาจารย์หุ่นรบ ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูงลงไป (รวมไปถึงหุ่นรบระดับสูง) จะเรียกว่านักรบหุ่นรบ ส่วนผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษขึ้นไปก็จะถูกเรียกว่าปรมาจารย์หุ่นรบ”
“นักรบหุ่นรบก็แบ่งเป็นนักรบหุ่นรบฝึกหัด นักรบหุ่นรบชั้นต้น นักรบหุ่นรบชั้นกลาง นักรบหุ่นรบชั้นสูง หุ่นรบที
