ไม่เข้าใจว่า “ทำไมล่ะ?”
“ฉันมาเรียนรู้นะ ดังนั้นฉันก็ต้องเรียนจากพื้นฐานเหมือนกับเด็กของที่นี่ อาจารย์ในมิติการเรียนรู้กับพ่อฉันก็เน้นย้ำเรื่องความสำคัญของพื้นฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่สามารถกลัวความลำบากและมองข้ามมันไปได้” หลิงหลานอธิบาย “นอกจากนี้ ที่นี่คือโลกเสมือนจริง ไม่เพียงมีการควบคุมตรวจสอบของระบบแล้ว มันยังมีตัวอันตรายอย่างพวกกลายพันธุ์ทางจิตด้วย ใครจะไปรู้ว่าที่นี่มีคนตรวจดูอยู่หรือเปล่า ฉันไม่อยากให้นายเจออันตรายใดๆ นะ”
คำพูดห่วงใยของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อไม่สามารถต้านทานได้เลย เขาได้แต่พยักหน้าเชื่อฟัง รับปากว่าจะไม่ยื่นมือมาช่วยหลิงหลานอีก อย่างไรก็ตามอารมณ์ของเสี่ยวซื่อไม่ได้ดีมากนัก เพราะเขาพบว่าเรื่องที่เขาสามารถช่วยเหลือลูกพี่ของตนได้นั้นมีอยู่น้อยเกินไปจริงๆ
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็รีบเปลี่ยนหัวข้อว่า “เสี่ยวซื่อ นายว่าหุ่นรบที่พ่อของเราเรียนรู้ในตอนแรกเป็นหุ่นรบประเภทไหนกัน? ถ้าเป็นประเภทสัตว์ป่า หุ่นรบที่เขาได้รับมาจะน่าตลกมากเหมือนกันใช่ไหม?” หลิงหลานยิ่งพูดก็ยิ่งอยากรู้
เสี่ยวซื่อถูกหลิงหลานดึงความสนใจไปตามที่คาดไว้จริงๆ เขาพบว่าตัวเองมีเรื่องที่ต้องทำอีกแล้ว เขาตื่นเต้นยินดีบอกให้หลิงหลานรอสักครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็วิ่งไปเก็บข้อมูลทุกอย่างของหลิงเซียวด้วยความกระตือรือร้น
ถึงแม้ว่าข้อมูลของหลิงเซียวจะเป็นระดับ S แต่เสี่ยวซื่อคือใคร เขาเป็นเทพเสมือนจริงนะ ขอเพียงเขา
