ลานมีเวลาว่างแล้วก็เลยนึกถึงมันขึ้นมา
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อนึกถึงเรื่องเจ็บปวดใจอีกครั้ง เขาร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาอีกรอบ หลังจากที่ได้รับการปลอบโยนของหลิงหลาน เขาถึงค่อยสะอึกสะอื้นพลางบอกสาเหตุออกมา ที่แท้ตอนที่เข้าไปในห้องหนังสือ สิ่งที่หลิงหลานเห็นคือใบหน้ายิ้มแย้มของหลิงเซียว ทว่าสิ่งที่เขามองเห็นคือสายตาเฉียบคมและเย็นเยียบของหลิงเซียว แววตานั้นทำให้เสี่ยวซื่อโปรแกรมรวน เขาถูกเตะออกมาจากมิติมรดกทันที นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมเสี่ยวซื่อถึงไม่มีการตอบสนอง เพราะว่าเขาถูกหลิงเซียวเตะออกมาแล้ว
หลิงหลานขมวดคิ้ว กังวลใจเล็กน้อย นี่หมายความว่าพลังจิตของผู้แข็งแกร่งสามารถสังเกตเห็นตัวตนของเสี่ยวซื่อได้ใช่หรือเปล่า?
เสี่ยวซื่อสัมผัสได้ถึงความกังวลของหลิงหลาน ชิปหลักของเขาร้อนขึ้นมา เพียงแต่ความร้อนนี้ทำให้รู้สึกสบายอย่างยิ่ง เขาอารมณ์ดีมากและก็เอ่ยปากอธิบายให้หลิงหลานว่า “ลูกพี่ อย่าห่วงเลย ฉันเคยเจอคนที่มีพลังจิตแข็งแกร่งบางคนแล้ว แต่พวกเขาไม่สังเกตเห็นฉันเลย บางทีอาจเป็นเพราะฉันเข้าไปในมิติมรดกของพ่อเธอ ก็เท่ากับว่าเข้าไปในร่างจิตของเขา ดังนั้นถึงได้ถูกพบ”
“อืม ที่นายพูดมาก็มีเหตุผลเหมือนกัน แต่นายต้องระวังตัวให้มากนะ อย่าเข้าไปในร่างจิตของคนอื่นตามใจชอบเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายขึ้นมา” หลิงหลานรู้สึกว่าที่เสี่ยวซื่อพูดมามีเหตุผลอยู่บ้าง แต่เธอยังคงเตือนเสี่ยวซื่อว่า ต่อไปอยู่ในโลกเสมื
