ไม่มีความรับผิดชอบ และก็เป็นพ่อที่ไม่มีความรับผิดชอบเหมือนกัน พ่อทำผิดต่อพวกเธอแล้ว”
หลิงหลานกำลังคิดจะพูด หลิงเซียวกลับทำท่าห้ามปรามไว้ “อย่าพูด ให้พ่อจินตนาการถึงฉากที่งดงามสักพัก พ่อคิดว่าลูกน่าจะเรียกพ่อว่าพ่อด้วยความอบอุ่น หลังจากนั้นก็พูดว่าหนูรักพ่อนะ”
หลิงเซียวกล่าวคำพูดนี้จบก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา เขากล่าวอย่างฝืดเฝื่อนว่า “ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า คนที่ไร้ความรับผิดชอบอย่างพ่อ ต่อให้ด่าทอพ่อก็ยังถือว่าแค้นเบาไป ทำไมพ่อยังอยากขอให้ลูกเรียกพ่อว่าพ่อด้วยนะ!”
ปากของหลิงหลานกระตุก ทว่าเธอยังไม่เรียกพ่อออกมา ถึงแม้เธอจะรู้ว่าหลิงเซียวคือพ่อในชาตินี้ ถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะพูดพร่ำมาตลอดเจ็ดปี ทำให้เธอไม่มีความรู้สึกว่าหลิงเซียวเป็นคนแปลกหน้าเลยสักนิด แต่ว่าพ่อนี่ทำให้หลิงหลานที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่เอ่ยปากเรียกออกมาได้ยากมากจริงๆ
หลิงหลานได้แต่ปัดความผิดไปให้ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามเธอ เขายังหนุ่มยังแน่นมากจริงๆ ทำให้ใจเธอรู้สึกต่อต้านอย่างอธิบายไม่ได้อยู่บ้าง
ความผิดหวังฉายวูบขึ้นในแววตาของหลิงเซียว ความจริงแล้วคำพูดพวกนี้ของเขาก็คือการขอร้องทางอ้อมว่าให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อ เขาไม่กล้าขอร้องตรงๆ เพราะเขารู้สึกละอายใจต่อลูกของเขามาก
น่าเสียดาย ความเป็นจริงก็เหมือนกับที่เขาคาดการณ์เอาไว้จริงๆ ลูกเกลียดเขาจริงๆ ด้วย และไม่อยากเรียกเขาว่าพ่อ เรื่องนี้ทำให้เขาเจ็บปวดมาก หลิงเซียวเมื่อแปดปีก่อนเ
